Αφιέρωμα της εφημερίδας "Έθνος"
Κάστρα απόρθητα βουλιαγμένα στο πράσινο, βραχονήσια αγκαλιασμένα με τα κύματα
κι ένα ξωκλήσι ταμένο στην Παναγιά. Παραδομένα όλα στην πλούσια
βλάστηση, συμπληρώνουν αυτό που όλοι έχουν στο μυαλό τους για την
κλασική, την αδιαπραγμάτευτη, την άνευ όρων ομορφιά.
Μοναδικό θέαμα το ολόφωτο νησάκι της Παναγίας.
Τι γνώριζες αλήθεια, για την Πάργα; Αδικα προσπαθείς να θυμηθείς. Τι
είχες διαβάσει, τι περίμενες; Η πρώτη εικόνα αφανίζει τα όποια
ερωτήματα· σε κάνει να ξεχάσεις αυτό που έψαχνες, όσα θα ήθελες να
είναι. Μένεις να κοιτάς ψηλά· το φεγγάρι να γεμίζει πάνω απ' το ενετικό
κάστρο. Το εκκλησάκι της Παναγίας πώς λαμποκοπά μες στη βλάστηση του
μικρού του νησιού. Η υγρασία φράζει το βλέμμα, απλώνεται, δεν σ'αφήνει
να διακρίνεις καλά καλά τους απέναντι Παξούς. Είναι νύχτα και η ματιά
στέκει στα ολοφάνερα. Δεν παρατηρείς τα φανταχτερά χρώματα των
νεοκλασικών, την κίνηση στην προβλήτα, τα συναπαντήματα στην «άγκυρα»,
τους ψαράδες να ασφαλίζουν τα καΐκια στο λιμάνι.
Μα όσα βλέπεις
είναι αρκετά. Για να καταλάβεις, να σκεφτείς γιατί οι βόρειες ακτές του
Ιονίου πάντα μαγνήτιζαν το δικό τους κοινό. Οσους αρέσκονται στο πράσινο
των πυκνών ελαιώνων,όσους αποζητούν τη δροσιά στα δάση οπωροφόρων,
αυτούς που ορκίζονται αιώνια πίστη σε πνιγμένες στα πεύκα χρυσές
αμμουδιές, σε βράχους και ξωκλήσια που αιωρούνται λες σε διάφανα νερά.
Νιώθεις τυχερός που ξέκλεψες ακόμα λίγο «καλοκαίρι» και η φύση
συμμερίζεται τη διάθεσή σου, ο αέρας κάνει κράτει κι αυτός, η θάλασσα
αστράφτει σαν γυαλί.