Βαρύ το πένθος για όλους τους ελεύθερους ανθρώπους

(Σκίτσο του Αρκά)

Εδώ και πολλά χρόνια το Παρίσι είναι η παγκόσμια πρωτεύουσα της ελεύθερης σκέψης. 

Εκεί βρήκαν καταφύγιο όλοι πολιτικοί αυτοεξορίστοι όλων των αποχρώσεων, διαφωνούντες με τα πολιτικά καθεστώτα που επικρατούσαν στις χώρες τους. 

Στο Παρίσι περισσότερο από οπουδήποτε αλλού επετεύχθει η απόλυτη ανεξιθρησκεία. 

Στο Παρίσι λειτούργησε περισσότερο από οπουδήποτε αλλού το "κοινωνικό ασανσέρ" που νικάει κάθε ταξική διαφορά. 

Στο Παρίσι εδώ και χρόνια η διαφορετικότητα είναι τροφή για δημιουργία και πολιτιστική ανάπτυξη. 

Στο Παρίσι ο αέρας μυρίζει ελευθερία. 

Η Ευρώπη κατέρρευσε στον 2ο παγκόσμιο πόλεμο όταν έπεσε το Παρίσι. Η Ευρώπη σηκώθηκε μόλις ελευθερώθηκε το Παρίσι. 

Οφείλουμε να καταννοήσουμε ότι το Παρίσι είναι κάτι παραπάνω από πρωτεύουσα της Γαλλίας. Είναι η μητρόπολη της παγκόσμιας ελεύθερης και δημιουργικής σκέψης, των μεγάλων πολιτιστικών κινημάτων, των μεγάλων πνευματικών συναντήσεων που συμβαίνουν όχι προσχεδιασμένα, όχι μέσα σε μεγάλα κλειδαμπαρωμένα σαλόνια, αλλά σε μπιστρό και λαϊκά καφέ όπου ευτυχώς για την Ευρώπη εκεί συνεχίζεται να γράφεται ιστορία. 

Ο Ντεμπυσύ, ο Ραβέλ, ο Μονέ, ο Νταλί, ο Πικάσο, ο Καμύ, ο Σάρτρ, η Σιμόν ντε Μπουβουάρ, οι δικοί μας, ο Ξενάκης, η Κάλλας, ο Καστοριάδης, ο Καραμανλής και πόσοι ακόμα, ο Χομεϊνί και πόσοι άλλοι ηγέτες μουσουλμάνοι και ηγέτες Αφρικάνοι ή πνευματικοί άνθρωποι του 3ου κόσμου, ο Άστορ Πιατσόλα και άλλοι αντιφρονούντες ΛατινοΑμερικάνοι, οι μεγάλοι Αφρο-Αμερικάνοι της τζάζ που κυνήγησε ο Μακαρθισμός στις ΗΠΑ την δεκαετία του 50, πόσοι και πόσοι αγάπησαν αυτήν την πόλη σαν να ήταν η πόλη που τους γέννησε ή ακόμα καλύτερα η πόλη που τους αναγέννησε. 

Βαρύ το πλήγμα για την ελεύθερη και δημιουργική σκέψη. 

Βαρύ το πένθος για όλους τους ελεύθερους ανθρώπους και την ιστορία της ελεύθερης ανθρωπότητας.

ΠΗΓΗ

Ένα ποίημα του Μπέρτολντ Μπρεχτ για τους «μετανάστες»

Λαθεμένο μού φαινόταν πάντα τ” όνομα που μας δίναν:
«Μετανάστες».
Θα πει, κείνοι που αφήσαν την πατρίδα τους. Εμείς, ωστόσο,
δε φύγαμε γιατί το θέλαμε,
λεύτερα να διαλέξουμε μιαν άλλη γη. Ούτε
και σε μιαν άλλη χώρα μπήκαμε
να μείνουμε για πάντα εκεί, αν γινόταν.
Εμείς φύγαμε στα κρυφά. Μας κυνηγήσαν, μας προγράψανε.
Κι η χώρα που μας δέχτηκε, σπίτι δε θα “ναι, μα εξορία.
Έτσι, απομένουμε δω πέρα, ασύχαστοι, όσο μπορούμε πιο κοντά
στα σύνορα,
προσμένοντας του γυρισμού τη μέρα, καραδοκώντας το παραμικρό
σημάδι αλλαγής στην άλλην όχθη, πνίγοντας μ” ερωτήσεις
κάθε νεοφερμένο, χωρίς τίποτα να ξεχνάμε, τίποτα
ν” απαρνιόμαστε,
χωρίς να συχωράμε τίποτ” απ” όσα έγιναν, τίποτα δε συχωράμε.
Α, δε μας ξεγελάει τούτη η τριγύρω σιωπή! Ακούμε ίσαμ” εδώ
τα ουρλιαχτά που αντιλαλούν απ” τα στρατόπεδά τους. Εμείς
οι ίδιοι
μοιάζουμε των εγκλημάτων τους απόηχος, που κατάφερε
τα σύνορα να δρασκελίσει. Ο καθένας μας,
περπατώντας μες στο πλήθος με παπούτσια ξεσκισμένα,
μαρτυράει την ντροπή που τη χώρα μας μολεύει.
Όμως κανένας μας
δε θα μείνει εδώ. Η τελευταία λέξη
δεν ειπώθηκε ακόμα.

Μπ. Μπρεχτ, Ποιήματα,
μτφρ. Μάριος Πλωρίτης, Θεμέλιο

Το ποίημα γράφτηκε το 1937, όταν ο Μπρέχτ ήταν αυτοεξόριστος στην Σουηδία, λίγα χρόνια πριν ξεσπάσει ο Β” παγκόσμιος πόλεμος αλλά με τις φασιστικές θυριωδίες και τις διώξεις να κυριαρχούν στην Γερμανία του Χίτλερ.

Θάλασσα - Η νέα ταινία της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες

Η νέα ταινία της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες υπογραμμίζει την αντίφαση που ζήσαμε όλοι μας αυτό το καλοκαίρι. Από τη μια όμορφες στιγμές μιας μαμάς με το παιδί της στις θάλασσές μας και από την άλλη, στα ίδια ακριβώς νερά, ο αγώνας και η αγωνία μιας μητέρας και ενός παιδιού, που είχαν την ατυχία να γεννηθούν στη λάθος χώρα, τη λάθος στιγμή. Η πλοκή της ταινίας λειτουργεί σε συμβολικό επίπεδο, αντιπαραβάλλοντας ξέγνοιαστες οικογενειακές στιγμές από την μία και την προσπάθεια για επιβίωση από την άλλη.



Τη δράση συνοδεύει μια αναπάντεχη μουσική επιλογή, που σαν σκοπό έχει να υπογραμμίσει πως η ανεμελιά αυτού του καλοκαιριού στιγματίστηκε από μια ανείπωτη ανθρωπιστική κρίση.

Η θάλασσα της χαράς και η θάλασσα του θανάτου

 

Περίπου 3.000 άνθρωποι χάθηκαν μόνο φέτος στα νερά της Μεσογείου στην προσπάθειά τους να βρουν ασφάλεια εντός των ευρωπαϊκών συνόρων.

Στο βίντεο που κυκλοφόρησε η Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ καταγράφεται η αντίφαση που παρατηρείται στις θάλασσες της Νοτίου Ευρώπης.

Από τη μία πλευρά χαμογελαστά πρόσωπα να απολαμβάνουν μια βουτιά ή παιχνίδι στη θάλασσα και από την άλλη ο θάνατος και η αγωνιώδης προσπάθεια προσφύγων και μεταναστών να ξεφύγουν από τα δεινά που αντιμετωπίζουν στις πατρίδες τους.

Η προσφυγιά είναι μπίζνα

ΠΗΓΗ ΦΩΤΟ

(...)

Ο πόλεμος είναι μπίζνα. Η προσφυγιά είναι μπίζνα: Όπλα, κορμιά και πετρέλαια της Τζιχάντ περνούν κερδοφόρα μέσα από την Τουρκία και το αντίστροφο…

Το πιο πρόσφατο παράδειγμα του τουρκικού ρόλου ήταν ο εντοπισμός από το ελληνικό λιμενικό μόλις προχθές πλοίου βαρυφορτωμένου με όπλα που απέπλευσε από τα παράλια της Τουρκίας με προορισμό την διαλυμένη πλέον Λιβύη των φυλάρχων και των τζιχαντιστών.

Τα παχυλά κονδύλια της ΕΕ για το προσφυγικό που παίρνει η Τουρκία, εμπλουτίζονται με τη σωματοεμπορία καθώς οι περισσότεροι διακινητές έχουν την έδρα τους στην Τουρκία και από τα παράλια της ξαποστέλνουν πρόσφυγες και μετανάστες στην Ελλάδα και την Ιταλία.

Ηχηρό μήνυμα ΟΗΕ υπέρ του δημοψηφίσματος και κατά ΔΝΤ και ΕΕ

Κόλαφο για όσους επιχειρούν να αποτρέψουν τη διενέργεια δημοψηφίσματος στην Ελλάδα αποτελεί μήνυμα εμπειρογνωμόνων του OHE, που χαιρετίζουν την απόφαση της ελληνικής κυβέρνησης ενώ ασκούν ιδιαίτερα σκληρή κριτική στο ΔΝΤ και την ΕΕ.

Εμμέσως πλην σαφώς γίνεται λόγος για παραβίαση της εθνικής κυριαρχίας από τα τελεσίγραφα της τρόικας και τους πιστωτές αλλά και αναφορές στο δικαίωμα που προσφέρει το διεθνές δίκαιο σε μια χώρα να μην πληρώσει τα χρέη της, εάν αυτό οδηγεί σε καταπάτηση θεμελιωδών δικαιωμάτων του ανθρώπου.

“Είναι απογοητευτικό ότι το ΔΝΤ και η ΕΕ απέτυχαν να βρουν μια λύση η οποία να μην απαιτεί επιπλέον μέτρα επιστροφής στη λιτότητα” σημειώνουν και συμπληρώνουν:¨Κάποιοι ηγέτες εξέφρασαν δυσαρέσκεια για τη διενέργεια δημοψηφίσματος. Γιατί; Τα δημοψηφίσματα εντάσσονται στις καλύτερες παραδόσεις της δημοκρατικής διακυβέρνησης”.

ΕΛΑΙΩΝΕΣ ΠΟΥ ΧΑΝΟΝΤΑΙ

Κάτι να γίνει για τον ελαιώνα της Πάργας!!!

Πολύτιμοι, για την πολιτιστική και οικολογική τους αξία, ελαιώνες χάνονται στη χώρα μας "ελέω οικονομικής κρίσης"! Γίνονται καυσόξυλα για τη θέρμανση του Έλληνα, που αδυνατεί να ζεσταθεί με άλλον τρόπο. Δυστυχώς, η προστασία των ελαιώνων αυτών δεν είναι δυνατή, αφού για να προστατευτούν, απαγορευομένης της κοπής τους, πρέπει να υπαχθούν σε ειδικό προστατευτικό καθεστώς -όπως συμβαίνει με τον ελαιώνα της Άμφισσας, που προστατεύεται με τη συμπερίληψή του στο Δελφικό τοπίο. 

Αυτή τη στιγμή, διάταξη προστασίας υφίσταται για τον Κερκυραϊκό ελαιώνα, ο οποίος απειλήθηκε σοβαρά στις αρχές του 2000, όταν προσέφερε μεγάλες ποσότητες ξυλείας στις ιταλικές πιτσαρίες, αφού η κοπή ελαιοδένδρων στην Ιταλία απαγορεύεται. Ο Κερκυραϊκός ελαιώνας προστατεύεται με τη διάταξη της παραγράφου 34 άρθρου 20 του νόμου 3399/2005 – ΦΕΚ 255 Α΄, που προβλέπει τα εξής: α) Απαγορεύεται η μεταφορά ξυλείας ελαιοδένδρων που υλοτομήθηκαν κατά παράβαση του άρθρου 2 του από 5.5.1926 προεδρικού διατάγματος (ΦΕΚ 190 Α΄) «Περί απαγορεύσεως, εκριζώσεως και καταστρεπτικής κοπής ελαιοδένδρων εν τη νήσω Κερκύρας».

Αύγουστο του 2011 - "Σώστε το γεφύρι!" - Κανείς δεν άκουσε....

Αρθρο του Κώστα Μπατσή τον Αύγουστο του 2011   

 

Δευτέρα, 15 Αυγούστου 2011

Το μεγαλύτερο μονότοξο πέτρινο γεφύρι των Βαλκανίων που βρίσκεται στη θέση Πλάκα του Νομού Ιωαννίνων κινδυνεύει να καταρρεύσει. Το μισό πέλμα του δεξιού τμήματος έχει υποστεί διάβρωση που οφείλεται στη ροή του ποταμού Αράχθου και υπάρχει μεγάλος κίνδυνος κατάρρευσης.. Συνίσταται η άμεση αποκατάσταση και η επισκευή του καθώς αποτελεί σημαντικό και μοναδικό μνημείο της ιστορίας του τόπου.

Μίσσιος: Τα όνειρα που σκοτώθηκαν

«Οι πολιτικοί τρώνε τους αγωνιστές. Τα πιο ωραία όνειρα σκοτώθηκαν από την εξουσία». Λίγο πριν τις εκλογές, ο Χρόνης μάς θυμίζει

 

 Ο Χρόνης Μίσσιος φυλακίστηκε για 30 χρόνια. Δεν έθεσε τον εαυτό του όμηρο της πολιτικής ή της «αριστεράς» που τον απογοήτευσε. Όπως δήλωσε, όταν κατάλαβε ότι δεν μπορεί να αλλάξει το σύστημα, αποφάσισε να μην επιτρέψει στο σύστημα να τον αλλάξει. Ζούσε στο Καπανδρίτι κάνοντας πράξη την πολιτική του αντίληψη για την κοινωνία -την επαφή του ανθρώπου με τη γη, την ύπαρξη, τον έρωτα, την ομορφιά. «Η οικολογία ούτε φέρει ούτε εδραιώνει καμία εξουσία, αντίθετα την καθιστά άχρηστη». Το πρόταγμά του ήταν η δομή της κοινωνίας με αμεσοδημοκρατικές λήψεις αποφάσεων. Λίγο πριν τις κάλπες, συλλέξαμε σημειολογικά μερικά κείμενα και δηλώσεις του σχετικά με τους πολιτικούς, την επανάσταση και τα όνειρα. 

«ΞΕΡΟΥΜΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΟΤΙ ΚΑΙ ΤΑ ΠΙΟ ΩΡΑΙΑ, τα πιο όμορφα, τα πιο ρομαντικά όνειρα των επαναστατών σκοτώθηκαν από την εξουσία. Αυτή ήταν η αιτία της καταστροφής. Αυτή είναι η αιτία που μετατρέπει τα όνειρα σε εφιάλτη».

«ΟΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ ΤΡΩΝΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΑΓΩΝΙΣΤΕΣ και τους ήρωες. Οι πολιτικοί φάγανε τον Άρη. Οι πολιτικοί φάγανε και τον Ρήγα Φερραίο... Οι πολιτικοί καταδίκασαν σε θάνατο και τον Κολοκοτρώνη. Η επιβίωση της επανάστσσης είναι το ανέφικτο, η επιδίωξη της πολιτικής είναι το εφικτό. Η επανάσταση είναι ζωή. Η πολιτική είναι παιχνίδι βρώμικο, ανήθικο, αδίστακτο και άθλιο. Η επανάσταση είναι φορέας πολιτισμού». 

"Αγορά" το νέο ντοκιμαντέρ του Γ. Αυγερόπουλου: «Το κοινό στην Ευρώπη βγαίνει σοκαρισμένο από τις αίθουσες»

 

 Το «Αγορά» είναι ο καθρέφτης όλων όσων ζήσαμε, αλλά και ο μεγεθυντικός φακός που αποκαλύπτει τι γινόταν στα κέντρα και τα παράκεντρα της εξουσίας όσο εμείς -οργισμένοι και απελπισμένοι- προσπαθούσαμε να επιβιώσουμε στην Ελλάδα

Κάθε φορά που ένα καινούργιο ντοκιμαντέρ του Γ. Αυγερόπουλου βγαίνει στις αίθουσες είναι είδηση, και μάλιστα όχι μόνο ελληνικού βεληνεκούς. Η τελευταία του δουλειά, ωστόσο, είναι πολλά παραπάνω από αυτό.

Οχι μόνο γιατί πρόκειται για μια άρτια και αποκαλυπτική δημοσιογραφική έρευνα, αλλά γιατί μετά από 14 χρόνια δουλειάς στο εξωτερικό επιστρέφει στην Ελλάδα και ερευνά την ελληνική κρίση. Το «Αγορά» είναι ο καθρέφτης όλων όσων ζήσαμε (πόσα πολλά, καταιγιστικά και σκοτεινά έχουμε ζήσει!), αλλά και ο μεγεθυντικός φακός που αποκαλύπτει τι γινόταν στα κέντρα και τα παράκεντρα της εξουσίας όσο εμείς -οργισμένοι και απελπισμένοι- προσπαθούσαμε να επιβιώσουμε στην Ελλάδα. Πριν πάτε στις κάλπες, δείτε την ταινία - η μνήμη, η γνώση και η κρίση είναι τα όπλα μας. Κι όσοι δεν μπορείτε να την δείτε -αφού για την ώρα διανέμεται μόνο στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη- διαβάστε τη συνέντευξη του Γιώργου Αυγερόπουλου στην «Εφ.Συν.».

Με τα μολύβια μας μεσίστια…

 

Γράφει ο Νίκος Μπογιόπουλος

  Ήταν ένα από τα πρωτοσέλιδα του «Charlie Hebdo». 

Έγραφε: «Η αγάπη πιο δυνατή από το μίσος».

    Αλλά ο φασισμός – ο ισλαμικός, ο χριστιανικός, ο άθεος, ο παγανιστικός – ο κάθε λογής φασισμός, θα έχει πάντα άλλη άποψη. Διαφορετικά δεν θα ήταν φασισμός. 

    Ο ταλιμπανισμός είναι το σιαμαίο αδερφάκι του «πολιτισμένου» ιμπεριαλισμού. Έχουν και οι δυο το θράσος να δολοφονούν στο όνομα της «δικαιοσύνης» και την ίδια ώρα να κατηγορούν τους άλλους ότι δεν σέβονται την ανθρώπινη ζωή.

    Δεν πρόκειται για «πόλεμο των πολιτισμών». Πρόκειται για αιμοσταγή συνύπαρξη ταλιμπανισμών που ο ένας θρέφει τον άλλον, τον συντηρεί, τον αναπαράγει.

    Ο ταλιμπανισμός δεν έχει θρησκεία. Δεν έχει χρώμα. Δεν έχει υπηκοότητα. Αλλά έχει λόγο ύπαρξης: Ανατράφηκε στη θερμοκοιτίδα των πιο αδίστακτων συμφερόντων και γεννήθηκε για να τα υπηρετήσει με τα πιο αιμοδιψή μέσα.

Στα τσακίδια λοιπόν!

 

ΦΩΤΟ

Ρίχνουν το χρηματιστήριο… Ποιοι το ρίχνουν;  Ε;

Μας στέλνουν μήνυμα. Θέλουν να κάτσουμε στα αυγά μας για ν΄ αυγαταίνουν τα πλούτη τους.  Τους ξέρουμε καλά κι ας κρύβονται πίσω από άυλους τίτλους. Οι τίτλοι είναι άυλοι αυτοί όμως έχουν σάρκα και οστά. Λεφτά μπορεί να έχουν,  αλλά απέναντι σ΄ αυτή την πατρίδα εμετρήθησαν,  εζυγίσθησαν και βρέθηκαν ελλιπείς.

Σ΄ αυτό τον τόπο πλούτισαν και σε βάρος αυτού τού λαού. Μα δεν έχουν καν το φιλότιμο τής ανταποδοτικότητας. Ούτε καν της ανταποδοτικότητας για  την υπομονή και τη στήριξη ενός λαού κατά τα δυο τρίτα φτωχοποιημένου.

"Άλλος δρόμος" : Η κυριαρχία της νεοφιλελεύθερης πολιτικής μετέτρεψε τους ελεύθερους δημόσιους χώρους σε εμπόρευμα, η διαχείριση του οποίου, ακολουθεί τους κανόνες της αγοράς.

 

Στην εποχή μας, μαζί με τις επιπτώσεις της κρίσης και των νεοφιλελεύθερων πολιτικών, οι κάτοικοι των τουριστικών περιοχών, ιδίως των παράλιων περιοχών, βιώνουν τις συνέπειες των πολιτικών που οδήγησαν στην άνιση ανάπτυξη, στην έλλειψη οικονομικής και κοινωνικής συνοχής, στη συνέχιση της απομόνωσης και της περιβαλλοντικής υποβάθμισης.

Σήμερα τα προβλήματα αυτά επικαιροποιούνται λόγω της γενικευμένης εμπορευματοποίησης και ιδιωτικοποίησης δημόσιων κοινών αγαθών αλλά και λόγω της φερόμενης ως πράσινης ανάπτυξης, η οποία μεταφράζεται σε νέες περιοχές κερδοφορίας του κεφαλαίου στους τομείς της ενέργειας, της διαχείρισης των απορριμμάτων, της τουριστικής εκμετάλλευσης και καταστροφής περιοχών εξαιρετικού φυσικού κάλλους κ.λπ.

Οι ακτές και οι παραλίες και η εν γένει παραθαλάσσια ζώνη των ακτών του Ιονίου αλλά και η απέναντι νησιωτική γη αντιμετωπίζονται ως ευκαιρία κέρδους για τα μεγάλα κερδοσκοπικά συμφέροντα σε όλα τα επίπεδα (ενεργειακό, κατασκευαστικό, τουριστικό), με συστηματική και έντονη παρέμβαση που ως αποτέλεσμα έχει αφενός να αναιρείται ο κοινόχρηστος χαρακτήρας τους και αφετέρου να προσβάλλεται και να υποβαθμίζεται το ευαίσθητο αυτό οικοσύστημα. Χαρακτηριστικά παραδείγματα αποτελούν οι περιφράξεις παραλιακών εκτάσεων, η λειτουργία δραστηριοτήτων που δεν συνάδουν με την κατά φυσικό προορισμό των ακτών χρήση, η επιβολή χρηματικού αντιτίμου στους πολίτες προκειμένου να επιτραπεί η είσοδος τους στις παραλίες με αποτέλεσμα να παραβιάζεται το δικαίωμα της ελεύθερης πρόσβασης όλων των πολιτών στις ακτές.

Πώς δε θα πληρώσετε τον ΕΝΦΙΑ:αμφισβήτηση των εκκαθαριστικών

   Το απαραίτητο πρώτο βήμα για την αμφισβήτηση των εκκαθαριστικών του ΕΝΦΙΑ είναι η κατάθεση της λεγόμενης «ενδικοφανούς προσφυγής», η οποία απευθύνεται στην αρμόδια επιτροπή επίλυσης διαφορών της Γενικής Γραμματείας εσόδων του υπουργείου Οικονομικών.

Παράλληλα με την κατάθεση  της Ενδικοφανούς Προσφυγής  ενδείκνυται να υποβάλλεται Αίτηση αναστολής εκτέλεσης καθώς και Δήλωση Επιφύλαξης για τις Καταβολές.

Το Ε.Π.Α.Μ.ανάρτησε στην ιστοσελίδα του υπόδειγμα Ενδικοφανούς Προσφυγής και Αίτησης αναστολής εκτέλεσης καθώς επίσης και ο Γιάννης Καρδαράς, επικεφαλής της παράταξης της Ριζοσπαστικής Αριστεράς στο Δικηγορικό Σύλλογο Πειραιά και ο Γιάννης Βρέλλος, μέλος της παράταξης και εκλεγμένος στο ΔΣΠ δημοσίευσαν για κάθε ενδιαφερόμενο ή ενδιαφερόμενη Σχέδιο Ενδικοφανούς Προσφυγής και Σχέδιο Δήλωσης Επιφύλαξης για τις Καταβολές.

 Για όσους δεν άσκησαν ενδικοφανή προσφυγή μέχρι τις 30-9-2014 (αν η Πράξη στάλθηκε στις 31-7-14) υπάρχει στο υπόδειγμα του Ε.Π.Α.Μ. νομική επιχειρηματολογία για το ότι είναι και τώρα εμπρόθεσμη η προσφυγή.

Προθεσμία μέχρι την Παρασκευή 17 Οκτωβρίου 2014 θα έχουν οι φορολογούμενοι που έλαβαν εκκαθαριστικά του Ενιαίου Φόρου Ιδιοκτησίας Ακινήτων (ΕΝΦΙΑ) με ημερομηνία έκδοσης την 17η Σεπτεμβρίου, προκειμένου να καταθέσουν ενδικοφανείς προσφυγές στις εφορίες.

Στην παγκόσμια αγορά νερού κυριαρχούν δέκα πολυεθνικές

·                                                                                  Νερό, ανθρώπινο ή εμπορεύσιμο αγαθό;

·                                                                        

Ίσως κάποιοι νομίσουν ότι το πρόβλημα με την εκμετάλλευση των υδάτινων πόρων αφορά τις φτωχές ή τις τριτοκοσμικές χώρες. Μέγα λάθος! Οι πολυεθνικές τού χώρου, μπορεί να συσσωρεύουν κέρδη ευκολότερα σε τέτοιες χώρες αλλά δεν υστερούν και με τις χώρες τού ανεπτυγμένου κόσμου…

·                                    

Στην παγκόσμια αγορά νερού κυριαρχούν δέκα πολυεθνικές. Οι δυο μεγαλύτερες είναι οι Suez και η Vivendi (τις οποίες είδαμε στο χτεσινό σημείωμα για την Αργεντινή) ενώ σημαντικού μεγέθους είναι οι βρετανικές Thames Water και Wessex Water αλλά και η γαλλική Veolia. Η Suez δραστηριοποιείται σε 130 χώρες (και στην Ελλάδα) και η Vivendi σε 90.

Η παγκόσμια αγορά υδάτινων πόρων εκτιμάται ότι πλησιάζει σε μέγεθος το ένα τρισεκατομμύριο δολάρια. Βέβαια, θα μπορούσε κάποιος να παρατηρήσει ότι… σήμερα το 90% των υπηρεσιών ύδρευσης και αποχέτευσης σε ολόκληρο τον κόσμο καλύπτεται από δημόσιες επιχειρήσεις. Όμως, αυτό το στοιχείο αποκαλύπτει πόσο “ψωμί” υπάρχει σ’ αυτόν τον τομέα για τα μονοπώλια.

Αυτός είναι ο λόγος που οι παγκόσμιοι καπιταλιστικοί οργανισμοί (ΔΝΤ, ΠΟΕ, Παγκόσμια Τράπεζα κλπ) έχουν λυσσάξει υπέρ των ιδιωτικοποιήσεων των υδάτινων πόρων. Κι αυτός είναι ο λόγος που το 2002 η συνδιάσκεψη του Τόκιου δεν δέχθηκε να διακηρύξει ότι το νερό αποτελεί “ανθρώπινο αγαθό” (όπως ο αέρας) αλλά “εμπορεύσιμο αγαθό”.

Υπολογίζεται ότι μέχρι το 2015, ένας στους έξι ανθρώπους σε όλον τον κόσμο θα εξαρτάται από κάποια ιδιωτική εταιρεία ύδρευσης. Όσο για εκείνους που θεωρούν ότι το πρόβλημα αφορά μόνο τις φτωχές και τριτοκοσμικές χώρες, ας μάθουν ότι οι αναλύσεις προβλέπουν πως μέχρι το 2015 θα έχουν ιδιωτικοποιηθεί το 65% των υδάτινων πόρων των Ηνωμένων Πολιτειών και το 75% της Ευρωπαϊκής Ένωσης!

Φαρμακονήσι

 

 Ο  άνθρωπος  έκλαιγε.

Ένας  μεσόκοπος  άντρας, ήταν, γύρω  στα  πενήντα-ίσως  και νεότερος αλλά  κακοπερασμένος…

Κάτι  έλεγε  στη  γλώσσα  του  κι  έκλαιγε  γοερά.

Γύρω  του  κι  άλλοι  ταλαιπωρημένοι  άνθρωποι. Μερικοί  κάτι  ψέλλιζαν. Άλλοι  χτυπούσαν  το  κεφάλι  τους.

Ανάμεσα  στα  κεφάλια  ξεχώριζες  μικρόφωνα  που  διαγκωνίζονταν.

Ανάμεσα  στα  κλάματα  ξεχώριζες  φωνές  δημοσιογράφων.

Ο  άνθρωπος  έκλαιγε.

Αν  έσβηνες  τον  ήχο  δεν  καταλάβαινες  πως  μιλούσε  ξένη  γλώσσα.

Θα  μπορούσε  να  είναι  ένας  έλληνας  αγρότης  που  είχε  καταστραφεί  η  σοδιά  του.

Θα  μπορούσε  να  είναι  ένας  έλληνας  ψαράς  που  του ’χε  βουλιάξει  η  βάρκα  του.

Θα  μπορούσε  να  είναι  ένας  έλληνας  οικογενειάρχης  που  είχε  χάσει  το  σπίτι  του  κι  έμενε  στο  δρόμο.

Ο  άνθρωπος  έκλαιγε.

Έδειχνε  τη  θάλασσα κι  έκλαιγε.

Μπορεί  να ‘δειχνε  και  προς  το  μέρος  της  πατρίδας  του.

Μπορεί  να  καταριόταν τη  στιγμή  που  πήρε  την  απόφαση  να  φύγει ή  αυτούς  που  τον  ¨βοήθησαν¨…

Μπορεί  να  προσπαθούσε  να  εξηγήσει  τι  ακριβώς  συνέβη.

Πάντως  έκλαιγε.

Ένας  μεσόκοπος  άντρας  που  μιλούσε  μια  ξένη  γλώσσα αλλά  θα  μπορούσε  να  είναι  κι  έλληνας.

Θα  μπορούσε  να  είναι  ένας   έλληνας  μετανάστης  στην  προκυμαία  της  Νέας  Υόρκης.

Θα  μπορούσε  να  είναι  ένας   έλληνας  μετανάστης  στο  σταθμό  του  Μονάχου.

Θα  μπορούσε  να  είναι  ένας  έλληνας  μετανάστης  στην  Μελβούρνη.

Έκλαιγε.

Κι  ένας  συμπατριώτης  του  μετέφραζε.

Τα  τρία  παιδιά  του  κι  η  γυναίκα  του  είχαν  πνιγεί.

Έκλαιγε.

Δεν  μπορούσε  να  κάνει  τίποτ’ άλλο πια.

Ούτε  να  συνεχίσει  το  ταξίδι  του  για  την  Ευρώπη  της επαγγελίας.

Ούτε  να  γυρίσει  πίσω.

Ούτε  να  συνεχίσει  τη  ζωή  του.

Τα  τρία  παιδιά  του  κι  η  γυναίκα  του  είχαν  πνιγεί.

Ο  άνθρωπος  έκλαιγε.

Θα  μπορούσε  να  είναι  έλληνας…

  

Η  Λιλιάνα  Δρίτσα  είναι  συγγραφέας, μέλος  της  Εταιρίας  Ελλήνων  Λογοτεχνών

ΠΗΓΗ

ΟΤΑΝ ΠΟΥΛΗΣΟΥΝ ΤΑ ΠΑΝΤΑ ........... ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ !!!

Όταν χάσεις το χρεωμένο στην Αγροτική χωραφάκι σου για χρέη στο κράτος και δεις τους ξένους να το κάνουν ηλιακό πάρκο...

Όταν θα δεις τις ορδές των λαθρομεταναστών να επιβιώνουν δουλεύοντας για 200 ευρώ σαν σκλάβοι  στις Ειδικές Οικονομικές Ζώνες που θα θα ιδρύσουν σε κάθε πλούσια περιοχή της Ελλάδας ενώ εσύ θα ψάχνεις στα σκουπίδια τους γιατί δεν θα γνωρίζεις Τουρκικά...

Όταν θα λες κι ευχαριστώ για το αμφιβόλου ποιότητας νερό που θα σου δίνουν οι ιδιώτες στους οποίους θα ανήκει....

Όταν ακόμη και η συλλογή βρόχινου νερού θα αποτελεί αδίκημα για να πρέπει να πληρώσεις για τον μικρό σου μπαχτσέ...

Καιρός να φεύγουν έτσι στα σκοτεινά...

 Το σκοτάδι που έπαυσε τη φωνή της Δημόσιας Ραδιοφωνίας και Τηλεόρασης ήταν απολύτως εναρμονισμένο με το σκοταδισμό που επέφεραν οι πολιτικές οι οποίες εφαρμόζονται στον τόπο μας εδώ και τρία χρόνια δημιουργώντας συνθήκες διαβίωσης ακόμη και προ-πολεμικές και βάζοντας τη χώρα σε πολύ επικίνδυνες περιπέτειες έτσι ώστε να αμφισβητείται η δυνατότητά μας να επιβιώσουμε πλέον και ως χώρα με το δημόσιο πλούτο να ξεπουλιέται και να δεσμεύεται για δεκαετίες και τα θεσμικά εργαλεία για να υπερασπιστούμε στοιχειώδη δικαιώματά μας, να έχουν παραδοθεί σε ξένα κέντρα αποφάσεων από τους ιθαγενείς υπαλλήλους τους.

Και πόση ελευθερία στην έκφραση μπορεί να αντέξει στ' αλήθεια μια δημοκρατία που καταργείται με πράξεις νομοθετικού περιεχομένου, τις οποίες περιφέρουν οι εγχώριες μαριονέτες της τρόικας με λεονταρισμούς στον εξαθλιωμένο πλέον πολίτη αλλά απολύτως υποτακτικοί και εθελόδουλοι μπροστά στα δικά τους αφεντικά;

Έσβησες Ρημάδα Τηλεόραση

 

“Κυριακή στο χωριό”. Πολύ μου αρέσει αυτή η εκπομπή που πάει σε διάφορα μέρη της Ελλάδος και μαζεύει τους ντόπιους γύρω από ένα τραπέζι και δοκιμάζουν τοπικές συνταγές και τραγουδάνε δυνατά τα δικά τους τα τραγούδια. 

Είχε περάσει και από εδώ πριν χρόνια αυτή η ίδια εκπομπή. Ναι, σε τούτο το ξεχασμένο, ακριτικό νησί, που πια δεν έχει ούτε μια χούφτα ανθρώπους να το περπατάνε. Τότε είχαμε ειδοποιηθεί μήνες πριν ότι επρόκειτο να μας επισκεφθεί η κρατική τηλεόραση και να κάνει αφιέρωμα στη μικρή μας γειτονιά και λαχταρούσαμε πως και πως για να έρθει εκείνη η ημέρα που θα στήνονταν εδώ οι κάμερες και θα τραβούσανε πλάνα από τη ζωούλα μας την ταπεινή και θα στέλνανε την εικόνα σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του κόσμου. Είχαμε βρει τα καλύτερα κεντητά τραπεζομάντιλά μας, τα πιο σπάνια εδέσματα μέσα από χειρόγραφους τσελεμεντέδες που είχαν αφήσει για μας και τις επόμενες γενιές οι γιαγιάδες μέσα στα σκονισμένα μπαούλα του χρόνου. Θέλαμε να προσφέρουμε λιγάκι από το χρώμα και τη γεύση του τόπου μας, όσο μπορούσαν βέβαια να χωρέσουν όλα αυτά σε έναν φακό τηλεοπτικό. Και η πολυπόθητη στιγμή έφτασε. Τα συνεργεία φάνηκαν από το λιμανάκι, καθώς κουβαλούσαν στις πλάτες τους ατέλειωτα μαύρα καλώδια, με νέους αμούστακους που έτρεχαν ασταμάτητα και που είχαν στην κωλότσεπη πένσες και ταινίες μονωτικές. Και σύντομα τα τραπεζάκια μας ενώθηκαν κι έγιναν ένα άλλο, μεγάλο τραπέζι. Και βάλαμε τα καλά μας. Και κάτσαμε όλοι στο κέντρο της πλατείας. “Φώτα; Μοτέρ; Πάμε!”.