ΛΑΝΤΖΑ: «Υπάρχει και η άλλη Πάργα και παραλιακή ζώνη της Πρέβεζας…»

Την παρακάτω ανακοίνωση εξέδωσε το σωματείο ΛΑΝΤΖΑ Πάργας:

«Την εβδομάδα που μας πέρασε πραγματοποιήθηκε σύσκεψη εργαζομένων στον τουρισμό και τον επισιτισμό. Η σύσκεψη πραγματοποιήθηκε με πρωτοβουλία της ΛΑΝΤΖΑΣ Πάργας σε συνεργασία με την «Αγωνιστική Παρέμβαση εργαζομένων-ανέργων Πρέβεζας». Εισηγητική τοποθέτηση στη σύσκεψη πραγματοποίησε το μέλος του διοικητικού συμβουλίου του Εργατικού Κέντρου Πρέβεζας Νάνος Βαγγέλης.

Παρά το φόβο και την τρομοκράτηση που έχει επιβληθεί στους εργαζόμενους, η σύσκεψη πραγματοποιήθηκε. Τα κυριότερα προβλήματα που αναδείχθηκαν είναι:

Η καθημερινότητα των Ελλήνων φανερώνει χαρακτηριστικά της παιδείας τους

Λεπτομέρεια από πίνακα του Γιάννη Τσαρούχη

Η συμπεριφορά του καθενός «προδίδει» την παιδεία που έχει αποκτήσει ως μέλος μέσα από τη συμμετοχή και δραστηριοποίησή του στην οικογενειακή, σχολική και κοινωνική ζωή.

 Η συλλογιστική προσέγγισης του θέματος βασίζεται στην παραδοχή ότι η διαμόρφωση της κοινωνικής συμπεριφοράς κάθε ατόμου συνιστά δημιούργημα της επιρροής, κυρίως, του περιβαλλοντικού παράγοντα.

 Με άλλα λόγια, στην κοινωνική συμπεριφορά συμπυκνώνονται οι εμπειρίες, τα βιώματα, οι στάσεις, οι αντιλήψεις, οι νοοτροπίες, οι πληροφορίες και, γενικά, οι ιδιαιτερότητες που βιώνει κάθε άτομο μέσα από τη συναναστροφή και την αλληλεπίδρασή του με πρόσωπα, θεσμούς, περιστάσεις και, συνολικά, με τη λειτουργία του κοινωνικού συστήματος.

Παραγωγική ανασυγκρότηση από τα κάτω

Όταν είναι γνωστό στους πάντες (Οικονομολόγους, Αυτοδιοικητικούς και πολιτικούς), που ζουν  την πραγματικότητα στις τοπικές κοινωνίες (στις κοινότητες που έγιναν δήμοι με τα τερατουργήματα των  αυτοδιοικητικών νόμων με τις ονομασίες «Καποδίστριας» και « Καλλικράτης»), γιατί άραγε δεν κάνουν κάτι, δεν ξεκινούν κάτι για να σταματήσουν  την φθίνουσα πορεία του πρωτογενούς τομέα παραγωγής της χώρας μας, που άρχισε από το 1990, με την εμφάνιση και εφαρμογή σιγά - σιγά της παγκοσμιοποίησης; Είναι απορίας άξιον, να μη μπορούμε ούτε τα απλά πράγματα να κάνουμε.

Όλες οι εξουσίες (κυβέρνηση, τοπική αυτοδιοίκηση, πολιτικά κόμματα και φορείς) έχουν υποταχθεί πλήρως στην υπερεξουσία των αόρατων αγορών και των τραπεζών. Σε όλα τα επίπεδα εξουσίας, αυτό που συνέχεια γίνεται, είναι η απλή διαχείριση της εξουσίας προς όφελος πάντα, και δη από το 2010 και μετά, των ολίγων, των πλουσίων. Η περίφημη μεσαία τάξη της χώρας μας, φτωχοποιήθηκε και αυτή. Γιατί δεν ανατρέχουμε στην ιστορία μας, στο παρελθόν, το δικό μας αλλά και άλλων χωρών, να διδαχτούμε και να μάθουμε ή να θυμηθούμε οι παλαιότεροι, για το πώς και με τι είδους παραγωγή και προϊόντα επιβίωσαν οι παππούδες και πατεράδες μας;

Πόροι για όλους τα «σπαταλώμενα» τρόφιμα

trofima.jpg

Συντάκτης: 

Κώστας Βενιώτης*

Ενώ 870 εκατομμύρια άνθρωποι στον πλανήτη λιμοκτονούν και υποφέρουν από την πείνα, τεράστιες ποσότητες τροφίμων κατά μήκος όλων των κρίκων της εφοδιαστικής αλυσίδας, από την παραγωγή μέχρι την τελική κατανάλωση των νοικοκυριών, χάνεται και καταλήγει στα σκουπίδια.

Η σπατάλη αυτή έχει δραματικές κοινωνικές, περιβαλλοντικές και οικονομικές επιπτώσεις.

Σύμφωνα με τον Οργανισμό Επισιτισμού και Γεωργίας των Ηνωμένων Εθνών (FAO):

■ Το 1/3 της παγκόσμιας παραγωγής τροφίμων, 1,3 δισ. τόνοι, αξίας περίπου 750 εκατ. δολαρίων σε όλη τη διατροφική αλυσίδα πετιούνται στα σκουπίδια, ενώ για την παραγωγή τους απαιτούνται ποσότητες νερού που ισοδυναμούν με την ετήσια ροή του ποταμού Βόλγα της Ρωσίας.

■ Από την αποσύνθεση των τροφίμων αυτών παράγονται 3,3 δισεκατομμύρια τόνοι αερίων ιδιαίτερα επιβαρυντικών για την ατμόσφαιρα και το φαινόμενο του θερμοκηπίου, λόγω του εκλυόμενου μεθανίου.

«Κανένας δεν διαλέγει τα στρατόπεδα προσφύγων»

Μήνυμα από το Γενικό Λύκειο της Άμφισσας… Εννέα μαθήτριες της Β’ Λυκείου και τρεις καθηγήτριες έφτιαξαν ένα βίντεο που αξίζει να το δούμε. Οι μαθήτριες μιλούν, μιλούν με το ποίημα της Warsan Shire. Η Warsan Shire γεννήθηκε το 1988. Είναι Σομαλή, γεννήθηκε στην Κένυα και ….βρέθηκε στο Λονδίνο μετά τον πρώτο χρόνο της ζωής της. Το βίντεο και ολόκληρο το ποίημα της Warsan Shire, χωρίς άλλα λόγια. 

ΣΠΙΤΙ

Κανένας δεν αφήνει την πατρίδα του,

εκτός αν πατρίδα είναι το στόμα ενός καρχαρία

τρέχεις προς τα σύνορα μόνο όταν βλέπεις

ολόκληρη την πόλη να τρέχει κι εκείνη

οι γείτονές σου τρέχουν πιο γρήγορα από σένα

με την ανάσα ματωμένη στο λαιμό τους

το αγόρι που ήταν συμμαθητής σου

που σε φιλούσε μεθυστικά πίσω από το παλιό εργοστάσιο τσίγκου

κρατά ένα όπλο μεγαλύτερο από το σώμα του.

Να συνηθίζεις...

Το χειρότερο όλων είναι να συνηθίζεις... Να συνηθίζεις τον πόνο, να βλέπεις τη βαρβαρότητα και να μην σου κάνει εντύπωση καμιά. Να αισθάνεσαι μα να μη νιώθεις το παγωμένο, γυάλινο βλέμμα του ανθρώπου που κάθεται σ’ ένα παγκάκι περιμένοντας το τίποτα.

Το χειρότερο όλων είναι να ζεις μια ζωή σα να ‘βλεπες ταινία. Που οι πρωταγωνιστές είναι οι άλλοι κι εσύ είσαι απλά ο θεατής. Να πιστεύεις πως δεν υπάρχει τίποτα που να μπορείς να κάνεις γιατί σου είναι αδύνατον να μπεις μεσα στο πανί ή ν’ ανέβεις στη σκηνή. Να συνηθίζεις την εικόνα ανθρώπων που κρυώνουν, ανθρώπων που συνωστίζονται για μια θέση στο συσσίτιο της γειτονιάς σου. Να φοβάσαι μην τυχόν και χάσεις το σπίτι σου μα να μην περνάει απ’ το μυαλό σου πως κι όλοι αυτοί που χαλάνε την αισθητική της εξουσίας σε πάρκα και πλατείες είχαν κάποτε ένα σπίτι... Να γνωρίζεις πως τόσοι και τόσοι φίλοι σου κρύβονται γεμάτοι με ντροπή γιατί τους έβγαλαν στην ανεργία και να μη σε πιάνει το στομάχι.

10 τρόποι αντίστασης των συνειδητών ανθρώπων

Σε μια περίοδο που από πολλούς περιγράφεται σκοτεινή και δυσοίωνη, οι συνειδητοί άνθρωποι καλούνται να θέσουν στην πράξη όλα όσα πρεσβεύουν. 

Η εποχή αυτή είναι η πρόσκληση, το μήνυμα, το καμπανάκι, το σημάδι, η κατάλληλη στιγμή, για να μπουν υγιή θεμέλια στον πολιτισμό μας. Όλοι οι πραγματικοί αναζητητές, σε όποιον χώρο κι αν βρίσκονται, κατανοούν ότι βρισκόμαστε σε μια κρίσιμη στιγμή αλλαγής. Σκοπός αυτού του άρθρου είναι να υπενθυμίσει σε όλους τους συνειδητούς ανθρώπους ότι τώρα είναι η ώρα που πρέπει να διαφοροποιηθούν από το πλήθος και να θέσουν ένα καινούργιο όραμα.

Παρακάτω περιγράφονται 10 απλοί – καθημερινοί τρόποι που μπορείτε να εφαρμόσετε ώστε, με το παράδειγμά σας, να αλλάξετε την κοινωνία σας, σε όποια κοινωνία κι αν βρίσκεστε:

1. Αποκοπείτε από το Σύστημα αλλά Παρακολουθείστε το

Κλείστε την τηλεόραση και οποιοδήποτε μέσο χρησιμοποιείται για να περιορίζει τη συνειδητότητά σας και να σας βυθίζει στο φόβο. Ο φόβος παραλύει και θολώνει τη σκέψη.  Όπου υπάρχει φόβος, δεν υπάρχει χώρος για όραμα. Είναι σημαντικό ωστόσο να παρακολουθείτε τι συμβαίνει και να είστε πλήρως ενήμεροι. Γι αυτό, επιλέξτε μέσα και τρόπους ενημέρωσης που δεν χρησιμοποιούν ήχο και κινούμενη εικόνα. Έτσι δεν θα είστε πια,τόσο εύκολα χειραγωγήσιμοι.

2. Ανεξαρτητοποιηθείτε αλλά να Συμμετέχετε

Είναι ζωτικής σημασίας να μην εξαρτάστε. Όποιος εξαρτάται, χάνει την αυτοκυριαρχία του. Είναι σημαντικό να προσπαθήσετε στο μέτρο του δυνατού να ανεξαρτητοποιήσετε την εργασία σας, το σπίτι σας, τη διατροφή σας και ό,τι άλλο θεωρείτε ότι είναι εφικτό. Όση λιγότερη η εξάρτηση, τόσο πιο εύκολα θα μπορείτε να παίρνετε πρωτοβουλίες. Η ουσία όμως, δεν είναι η  περιθωριοποίηση. Απεναντίας, το σημαντικό είναι να παραμένετε στις καρδιές των κοινωνιών σας για να τις μεταμορφώσετε από μέσα. Εάν όμως η φωνή του συστήματος (ΜΜΕ) δεν σας βρίσκει και εάν εξαρτάστε ολοένα και λιγότερο από αυτό, τότε, θα μπορέσετε να κάνετε θαυμαστές αλλαγές.

«Συνομιλώντας» με την ουτοπία

stegi

Συντάκτης: 

Γιώργος Σταματόπουλος

Δεν χρειάζεται 'ρώτημα, στα καθ' ημάς, ποιο ήταν το πιο σπουδαίο γεγονός της χρονιάς που πέρασε. Ασφαλώς το συγκλονιστικό «όχι» του ελληνικού λαού (όταν εκστασιάζεται αντιλαμβάνεται τη δύναμή του). Μη βιαζόμαστε να χαρούμε· ας σκεφτούμε μόνο πώς αυτό το «όχι» μετετράπη εν ακαρεί σε «ναι». Ναι στην υποταγή, ναι στην εκχώρηση της δημόσιας γης, ναι στην παράδοση της εθνικής κυριαρχίας σε αλλότρια συμφέροντα.

Καταστράφηκαν πολλά μετά απ' αυτή τη μετατροπή. Πρώτον, στραπατσαρίστηκε η Αριστερά η ίδια, η ιδεολογία της, ο πολιτισμός της, το ήθος της· δεύτερον, κάθε ουτοπία (πολιτική-οικονομική-φιλοσοφική).

Η κατάρρευση του κομμουνισμού δεν ήταν ήττα της ουτοπίας, όπως πολλοί βιάστηκαν, χαιρέκακα, να διατυμπανίσουν, ούτε ακριβώς αποδείχτηκε ότι αυτή είναι η εγγενής σχέση του ανθρώπου με την κυριαρχία, την εξουσία.

Απλώς όσοι ανέλαβαν να πραγματοποιήσουν την κομμουνιστική ουτοπία δεν μέτρησαν καλά τις οικονομικές συνθήκες, τον παγκόσμιο καπιταλισμό, δεν υπολόγισαν τις ταξικές αντιθέσεις που είχαν δημιουργηθεί καθώς και τις μεγάλες κατακτήσεις του εργατικού κινήματος.

Δεν αντελήφθησαν ότι ο κοσμοπολίτικος καπιταλισμός είχε γοητεύσει πολλά έθνη και ανθρώπους της τέχνης και της διανόησης.

Ακόμη και τα πρωτοποριακά κινήματα (νταντά, σουρεαλισμός) στις αρχές του εικοστού αιώνα, παρότι επιτέθηκαν στα πάντα, κατέληξαν τελικά στην κομμουνιστική ουτοπία· και οι νέοι, με την εξέγερση τη δεκαετία του '60 σ' όλον σχεδόν τον κόσμο, αφού πήγαν αριστερά, τελικά υποχρεώθηκαν να «υπηρετήσουν» τον «κοσμοπολίτικο» άνεμο μιας κατασκευασμένης ουτοπίας της ελευθερίας και της έξαρσης της ατομικότητας.

Η ουτοπία δεν είναι ανέφικτη, ακόμη και σήμερα που όλοι λένε ότι δεν υπάρχει εναλλακτική λύση. Πάντα θα είναι μέσα μας η ουτοπία, έστω ως ζώπυρη και κινητήρια δύναμη, ακόμη και σαν όραμα για έναν βέλτερο κόσμο, για μια δίκαιη (λέμε...) κοινωνία.

Ξεπερνώντας Την Ανησυχία Για Τα Οικονομικά: 8 Αποφθέγματα

Ακούμε συχνά πως  «το χρήμα δεν φέρνει την ευτυχία», η σημασία που αποδίδουμε όμως σε αυτό είναι τόσο μεγάλη ώστε η έλλειψη του, δεν επηρεάζει μόνο την καθημερινότητα μας πρακτικά αλλά και εμάς ψυχολογικά. Λόγω  μαλιστα της οικονομικής κρίσης  που έχει επισύρει μεταξύ άλλων χιλιάδες απολύσεις κι άρα δυσκολίες, αβεβαιότητα και χρέη, η ανησυχία για τα οικονομικά θέματα μεγαλώνει, δημιουργώντας  μια έντονα αρνητική ατμόσφαιρα που πλανιέται σχεδόν παντού.

Η αλήθεια είναι ότι το χρήμα δεν φέρνει την ευτυχία. Όμως ούτε και η ανέχεια. Η οικονομική σταθερότητα βοηθά στο να νιώσουμε ασφαλείς και ικανοποιημένοι, άρα συντελεί στην ψυχολογική σταθερότητα. Ενώ οι οικονομικές δυσκολίες και οι μειώσεις στο εισόδημα έχουν επηρεάσει άλλους περισσότερο κι άλλους λιγότερο, σίγουρα έχουν προκαλέσει σε πολλούς από εμάς απογοήτευση και ανησυχία για το αύριο.

Εάν χρειάζεσαι ενθάρρυνση για να διατηρήσεις τη δύναμη σου και να αντιμετωπίσεις την ανησυχία σου, θυμήσου ότι:

1.            Η ανησυχία δημιουργεί στασιμότητα

«Η ανησυχία είναι σαν κουνιστή πολυθρόνα. 

Σου δίνει κάτι να κάνεις αλλά δε σε πάει πουθενά».

Δεν υπάρχει περιορισμός για το πόσο μπορείς ν’ανησυχήσεις. Μπορείς ν’ανησυχείς όλη μέρα, κάθε ώρα, κάθε στιγμή. Η ανησυχία όμως, πέρα του ότι απασχολεί το μυαλό σου με τη δυσάρεστη παρουσία της, δεν μπορεί να σε βοηθήσει σε οτιδήποτε άλλο. Κι αυτό γιατί υπάρχουν δύο κατηγορίες πραγμάτων στον κόσμο: αυτά που μπορούμε να ελέγξουμε κι αυτά που δεν μπορούμε να ελέγξουμε. Εάν κάτι μπορείς να το ελέγξεις, σχεδίασε ένα πλάνο δράσης  κι εφάρμοσε το. Γιατί ν’ανησυχείς εφόσον είναι αντιμετωπίσιμο; Εάν κάτι  δεν μπορείς να το ελέγξεις ή δεν επιλύεται , τότε και πάλι τι όφελος υπάρχει στην ανησυχία;

Ο ξένος μέσα μας

 

Πως να είναι ο κόσμος με τα μάτια των άλλων; |

«Ο ξένος είναι μέσα μας. Και όταν τον αποφεύγουμε ή τον καταπολεμούμε, παλεύουμε ενάντια στο ασυνείδητό μας – αυτό το “αλλότριο” της ανέφικτης “προσωπικής μας επικράτειας”». Αυτό αναφέρει για τους μετανάστες και τους πρόσφυγες η Τζούλια Κρίστεβα, παραθέτοντας ουσιαστικά τον Φρόιντ, ο οποίος, όπως λέει η μεγάλη Γαλλίδα ψυχαναλύτρια, δεν μιλάει για ξένους: «μας μαθαίνει να ανακαλύψουμε το ξένο μέσα μας. Είναι ίσως ο μόνος τρόπος για μην το καταδιώκουμε έξω».Με αυτή την έννοια είμαστε όλοι ξένοι. Επιτομή της ανθρώπινης κατάστασης, περιστασιακά άρνηση ή επιβεβαίωσή της. Αντιφατικά όντα που αναζητούν διαρκώς ταυτότητα, που ψάχνουν εναγωνίως το «εμείς», που μαθαίνουν να το βρίσκουν στην ομοιότητα και να απορρίπτουν τη διαφορά.

Ομως είναι ακριβώς αυτή η διαφορά στο πρόσωπο του ξένου που αποδεικνύει τον πλούτο της ανθρώπινης ποικιλομορφίας και φανερώνει κατά την Κρίστεβα την «ανυπαρξία της κοινοτοπίας στον άνθρωπο». Κάθε ένας και ένα δακτυλικό αποτύπωμα, κάθε ένας και μια προσωπική ιστορία, μια νέα εκδοχή της ανθρώπινης περιπέτειας, ένα πρωτότυπο σενάριο.

Οι ξένοι προσφέρουν μια μοναδική ευκαιρία σ΄ εμάς τους (συγκυριακά) προνομιούχους, στους βολεμένους: να δούμε μια εκδοχή της δικής μας κατάστασης, να εκπαιδευτούμε να βλέπουμε τον κόσμο με τα μάτια των άλλων, να μάθουμε να μπαίνουμε στη θέση τους.

Να σταματήσουμε την επέλαση της εξουσίας των μεγάλων εταιρειών! Οι άνθρωποι και ο πλανήτης πάνω από τα κέρδη!

Η ΤΤΙΡ (Διατλαντική εταιρική σχέση εμπορίου και επενδύσεων) και η CETA (Συνολική Οικονομική και Εμπορική Συμφωνία μεταξύ Καναδά και Ε.Ε.) είναι τα πιο εμφανή παραδείγματα για το πόσο αντιδημοκρατικά γίνονται οι διαπραγματεύσεις για τις πολιτικές εμπορίου και επενδύσεων και αποκλειστικά προς το συμφέρον των μεγάλων επιχειρήσεων. Οι διαπραγματεύσεις διεξάγονται με μυστικότητα, με πολύ λίγες πληροφορίες διαθέσιμες για δημόσιο έλεγχο, ενώ επιτρέπουν αυξανόμενη επιρροή από τα εταιρικά λόμπι στη διαμόρφωσή τους. 

Σε περίπτωση που οι συμφωνίες αυτές προχωρήσουν, οι πολυεθνικές εταιρείες θα έχουν αποκλειστικά δικαιώματα να μηνύσουν τις κυβερνήσεις ενώπιον διεθνών κριτών, ανεξάρτητων από τα εθνικά και ευρωπαϊκά νομικά συστήματα. Θα μειώσουν τα απαιτούμενα επίπεδα υγιεινής και ασφάλειας σε μια προσπάθεια για διατλαντική «εναρμόνιση» και θα υπονομεύσουν την δύναμη των εθνικών και τοπικών κυβερνήσεων όσον αφορά στην πρόληψη των επιβλαβών επιχειρηματικών πρακτικών, όπως  η χρήση των μεταλλαγμένων (ΓΤΟ). Θα προκαλέσουν το ξεπούλημα των βασικών δημόσιων υπηρεσιών και θα σπρώξουν τους εργαζόμενους & τα κοινωνικά δικαιώματα με ταχύτητα προς τα κάτω.

Στοιχεία για το ελληνικό χρέος που πρέπει να γνωρίζουμε

Η Προκαταρκτική Έκθεση της Επιτροπής Αλήθειας Δημοσίου Χρέους, είναι διαθέσιμη στον ακόλουθο σύνδεσμο:

http://issuu.com/debttruth/docs/report_gr_final

Η θάλασσα της χαράς και η θάλασσα του θανάτου

 

Περίπου 3.000 άνθρωποι χάθηκαν μόνο φέτος στα νερά της Μεσογείου στην προσπάθειά τους να βρουν ασφάλεια εντός των ευρωπαϊκών συνόρων.

Στο βίντεο που κυκλοφόρησε η Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ καταγράφεται η αντίφαση που παρατηρείται στις θάλασσες της Νοτίου Ευρώπης.

Από τη μία πλευρά χαμογελαστά πρόσωπα να απολαμβάνουν μια βουτιά ή παιχνίδι στη θάλασσα και από την άλλη ο θάνατος και η αγωνιώδης προσπάθεια προσφύγων και μεταναστών να ξεφύγουν από τα δεινά που αντιμετωπίζουν στις πατρίδες τους.

Ο λαός και η ισοτιμία

Γράφει ο Κώστας Μπεβεράτος

Ο προοδευτικός άνθρωπος δεν αγωνίζεται για τον εαυτό του αλλά πρώτα για τους άλλους, τους οποίους τους συναισθάνεται βαθειά, και αναγνωρίζει ως δικό του όφελος μόνο αυτό που θα προέλθει από το όφελος όλων.

Ποιός είναι ο λαός;

Ο λαός, είναι ο κούριερ που τρέχει μες στην βροχή, ο οικοδόμος που σακατεύει το κορμί του, είναι η γιαγιά στο δυαράκι, η πιτσιρίκα υπάλληλος για 500 ευρώ, οι συγκολλητές με τα κοκκινισμένα πρόσωπα, ο αγρότης που μετρά τα δανεικά, οι σύγχρονοι δούλοι των 400 ευρώ και οι όμηροι των 800.

Λαός όμως, είναι ακόμα ο επιτήδειος των επιδοτήσεων, ο υπάλληλος ΔΕΚΟ που μες στην κρίση εξακολουθεί να εισπράτει 5.000 ευρώ τον μήνα, ο γιατρός που η φτώχεια "δεν είναι δικό του πρόβλημα", οι πενηντάχρονοι συνταξιούχοι, κι άλλοι πολλοί που καμαρώνονται με την όποια καπατσοσύνη τους και με την "ελέω θεού" -όπως φανερά ή κρυφά πιστεύουν- ανωτερότητά τους.

Ο λαός δεν είναι ένα νεφέλωμα δίκαιων πλην αδικημένων και καταπιεσμένων οντοτήτων. Αντίθετα, είναι ένα σύνθετο πλέγμα ατόμων και συλλογικοτήτων που αναπτύσσουν συγκρουόμενα συμφέροντα.

Πάνω από τον λαό από την άλλη, οι κυρίαρχοι, δεν αποτελούνται από μία κάστα μεταλλαγμένων ανθρωποειδών. Αντίθετα, και οι κυρίαρχοι είναι μία ιδιαίτερη συλλογικότητα στην οποία, αναγκαστικά ή οικειοθελώς, ο λαός έχει επιτρέψει να συσσωρεύει πλούτο και ισχύ πέρα από τον δικό του έλεγχο, και μάλιστα, ακόμα χειρότερα, ανέχεται τον δικό του έλεγχο από αυτή την ιδιοτελή και υστερόβουλη μειοψηφία.

Ποιά ισοτιμία;

Η ισοτιμία είναι ο πρώτιστος όρος και εγγυητής της ειρηνικής συνύπαρξης των ανθρώπων. Δεν είναι μία αφελής ουτοπία αλλά η μόνη πραγματικότητα που μπορεί να εγγυηθεί την επιβίωση και την ευζωία των ανθρώπων.

Οι οικονομικές ανισότητες είναι οι πιο κραυγαλέες, ωστόσο, δεν είναι οι μόνες. Οι ειδικοί, αυτοί που "ξέρουν", αυτοί που συνεννοούνται μόνο πίσω από κλειστές πόρτες, αυτοί που με ζήλο ανεβαίνουν σε βάθρα και άμβωνες και αυτοί που με ευκολία ξεστομίζουν πύρινους λόγους για να κατακεραυνώσουν τους άλλους, είναι οι θαυμαστοί θεματοφύλακες των ανισοτήτων στο παρελθόν, το παρόν, και το μέλλον.

Τι εμποδίζει την συστράτευση του λαού για την ισοτιμία;

Η συστράτευση του λαού για την ισοτιμία εμποδίζεται κατ' αρχήν από την κρυφή πεποίθηση του καθενός ότι με τις δυνάμεις του θα ξεχωρίσει, θα ανέλθει, θα καταφέρει να λάμψει και να κυριαρχήσει μέσα στον περίγυρο και στην κοινωνία. Πώς θα μπορούσε να γίνει δελεαστικό ένα όραμα στο οποίο όλοι είναι ίσοι και δεν έχουν δικαίωμα να ξεχωρίσουν από τους άλλους; Πώς θα μπορούσε να πει κανείς σε έναν άνθρωπο "μην λάμψεις, μην πας να πετάξεις;" Ένα τέτοιο όραμα θα μπορούσε να κάνει τον κόσμο πιο σκοτεινό από όσο είναι τώρα.

Όλοι οι άνθρωποι θέλουν να ξεχωρίζουν, να εκπέμπουν -ο καθένας με τον δικό του τρόπο- υγεία, δύναμη και ζωντάνια, και αυτό είναι ένα δικαίωμα τόσο σημαντικό, όσο το δικαίωμα στην κατοικία και την εργασία. Με ποιό τρόπο λοιπόν η ισοτιμία εκτός από ασφάλεια θα μπορούσε να προσφέρει και ευζωία;

Μια πιθανή απάντηση είναι, μέσα από την παιδεία. Η επένδυση στην ικανότητά μας να συναισθανόμαστε τους άλλους και τον εαυτό μας ως ένα ενιαίο σύνολο. Βλέπουμε συχνά γύρω μας το παράδειγμα ανθρώπων που έχουν αναπτύξει αυτή την ικανότητα κατευθύνοντας την ζωτικότητα και δημιουργικότητά τους προς όφελος συλλογικών επιτευγμάτων. Ξεχωρίζουν μέσα από αυτά που προσφέρουν και όχι μέσα από αυτά που οικειοποιούνται.

Αποτελεί πολιτισμική επιλογή των ανθρώπων το αν θα προβάλουν την μοναδικότητά τους κραδαίνοντας φονικά όπλα, επιδεικνύοντας κακόγουστα αντικείμενα πολυτελείας, συγκεντρώνοντας αχρείαστο πλούτο, επιβάλλοντας την εξουσία τους, ή προσφέροντας αφιλοκερδώς τα πνευματικά και υλικά επιτεύγματά τους.

Μπορούμε μέσα από την παιδεία να απελευθερώσουμε τον Προμηθέα, να τον ανάγουμε σε σύμβολο και ιδανικό, και να εργαστούμε ώστε κάθε γνώση και κάθε επίτευγμα να ανήκει σε όλους τους ανθρώπους και όχι να είναι εργαλείο επιβολής και υποδούλωσης.

Γιατί η ισοτιμία είναι αναγκαία;

Η ισοτιμία δεν αποτελεί ένα καινούργιο αίτημα για την ανθρωπότητα. Η ικανότητά μας δε, να διατηρούμε σε ορισμένες κοινωνίες, είτε να επιδιώκουμε στις δικές μας, την ισοτιμία με συνειδητό τρόπο προκειμένου να αποφεύγουμε τα δεινά του ανταγωνισμού, αποτελεί το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό που μας ξεχωρίζει από τα υπόλοιπα ζώα τα οποία δεν είναι σε θέση να αναγνωρίζουν την προοπτική της μιας ή της άλλης επιλογής.

Η δυνατότητα να επιλέγουμε και να λειτουργούμε τις κοινωνίες μας με βάση την ισοτιμία καταπιέστηκε από την στιγμή που κάποιοι μέσα από την αρπαγή και συγκέντρωση αγαθών κυριάρχησαν. Η συγκέντρωση όμως αγαθών ως μηχανισμός δημιουργίας εξουσίας, διαμορφώνει ένα ανταγωνιστικό περιβάλλον μέσα στο οποίο οι κοινωνίες είναι αναγκασμένες ολοένα να μεγεθύνονται προκειμένου να είναι σε θέση να διατηρούν την ισχύ τους οι κυρίαρχες τάξεις. Αυτή η επιδίωξη διαρκούς μεγέθυνσης ή "ανάπτυξης", όπως συνηθίζουμε να λέμε, αποτελεί μια ουτοπία και ένα καταστροφικό αδιέξοδο.

Αυτό το αδιέξοδο το διέκριναν πολλές ολιγομελής κοινωνίες και επεδίωξαν μέσα από πολλούς και διαφορετικούς τρόπους που έχουν καταγράψει οι ανθρωπολόγοι να διαμορφώσουν συνθήκες ισοτιμίας. Στις σημερινές συνθήκες πολυπληθών κοινωνιών, η κοινωνική οργάνωση με βάση την ισοτιμία μοιάζει με βάση τις υπάρχουσες εμπειρίες να αποτελεί ένα δυσεπίλυτο πρόβλημα.

Παρ' όλ' αυτά στην επιταχυνόμενη εποχή μας, όπως και οι άνθρωποι που ζούσαν ή ζουν σε ολιγομελής κοινωνίες, δεν έχουμε άλλη επιλογή από το να διαμορφώνουμε διαρκώς κοινωνικά πειράματα επιδιώκοντας μορφές κοινωνικής οργάνωσης βασισμένες στην ισοτιμία.

Αυτή είναι η μόνη επιλογή που, στην προοπτική της, μπορεί να διαμορφώσει συνθήκες ευζωίας για όλους τους ανθρώπους, αλλά και, κυρίως, να αποτρέψει την ανθρωπότητα από την αυτοκαταστροφή της.

Η ελληνική εμπειρία

Η πρόσφατη πολιτική εμπειρία στην Ελλάδα, μας επιβεβαιώνει πως καμμία ουσιαστική αλλαγή δεν θα επέλθει στην κατεύθυνση της ισοτιμίας από ανθρώπους που παρουσιάζονται ως "αυτοί που ξέρουν και εργάζονται για το κοινό όφελος". Κάθε άνθρωπος, ανάλογα βέβαια με το εύρος της λογικής και ηθικής υπόστασής του, ενεργεί μέσα στο συγκεκριμένο εύρος των ανθρώπινων ικανοτήτων. Έγινε φανερό το σοβαρό έλλειμα που παρουσιάστηκε αυτή την περίοδο στην διατύπωση από τις ηγετικές ομάδες ερωτημάτων που να υπερβαίνουν το πλαίσιο στο οποίο κινείται μέχρι σήμερα το υπάρχον σύστημα για να εξυπηρετείται.

Εκτός όμως από αυτό, πρέπει να αναλογιστούμε πολύ σοβαρά τα προβλήματα που προκύπτουν από την ίδια την λογική και ηθική υπόσταση των ανθρώπων που αποζητούν να βρίσκονται σε θέσεις εξουσίας. Είναι δε πάντα εντυπωσιακό πόσο άμεσα και δυναμικά, ως κυρίαρχο διακύβευμα κάθε εξουσίας ανάγεται η αυτοσυντήρησή της.

Για ακόμα μία φορά τεκμηριώθηκε πως είναι πολύ εύκολο η ανιδιοτελής προσφορά πολλών σε έναν σκοπό, να εξαργυρωθεί μέσα σε μία μόλις στιγμή με οποιονδήποτε τρόπο και σε οποιαδήποτε κατεύθυνση από αυτούς που παρουσιάζονται ως θεματοφύλακες αυτού του σκοπού. Αυτό φυσικά δεν είναι λόγος οι άνθρωποι να σταματήσουν να μοιράζονται και να προσφέρουν, αλλά είναι λόγος οι άνθρωποι που θέλουν να μοιράζονται και να προσφέρουν να διαμορφώνουν ταυτόχρονα κανόνες που θα προστατεύουν τα επιτεύγματα της συλλογικής γνώσης και δράσης από οποιαδήποτε επιβουλή.

Δεν χωρά αμφιβολία πως προϋπόθεση για ένα κίνημα που επιδιώκει την ισοτιμία στην κοινωνία και θεμελιώδης αρχή του, δεν μπορεί να είναι άλλο από την διαμόρφωση κανόνων ισοτιμίας και δημοκρατίας στο εσωτερικό του. Κανόνες που να προφυλάσσουν τους κόπους και την καλή θέληση των πολλών από την ιδιοτέλεια των λίγων, αλλά, και το σημαντικότερο, να προσφέρουν ένα χειροπιαστό παράδειγμα διαφορετικών αξιών και επιλογών σε ολόκληρη την κοινωνία.

* Πίνακας: Από τη σειρά «Σφαγές» του Αντρέ Μασόν

ΠΗΓΗ

Nαι, θα έφευγα. Όχι επειδή υπάρχει κρίση. Όχι επειδή οι δουλειές είναι δύσκολες. Αλλά επειδή…

Nαι, θα έφευγα.

Όχι επειδή υπάρχει κρίση. Όχι επειδή οι δουλειές είναι δύσκολες. Όχι επειδή με ζορίζει το δάνειο. Αλλά επειδή ζω σε μια χώρα που οι συμπατριώτες μου μάλλον δεν αγαπούν τελικά, μιας και αγάπη χωρίς σεβασμό δεν υπάρχει.  Δεν μιλώ για τους φοροφυγάδες, τους επαγγελματίες συνδικαλιστές, τα πάσης φύσεως λαμόγια. Μιλώ για μια πολύ μεγαλύτερη, φοβάμαι, μάζα. Που κοιτάζει αποκλειστικά και μόνο την πάρτη της, τον παρά της, τον κύκλο της, το σπίτι της, αδιαφορώντας παντελώς για ό τι κοινό. Που δεν τηρεί κανέναν κανόνα – ούτε κάν τους στοιχειώδεις της καλής συμπεριφοράς – και δεν έχει και κανέναν σκοπό να τους τηρήσει ποτέ. Που περιμένει πάντα από κάποιον άλλον, κάποιον αόριστο τρίτο – συνήθως αυτός λέγεται κράτος όταν δεν λέγεται μαλάκας – να κάνει τα πάντα για λογαριασμό του: απ’το να του βρει δουλειά μέχρι να του καθαρίσει τα σκαλιά όταν χιονίσει.

Γιατί «ξαναμαγεύεται» ο κόσμος;

 

Μόνο τυχαίες δεν ήταν οι ουρές για προσκύνημα στον τάφο του Γέροντα Παΐσιου. Πρόκειται άλλωστε για τον πιο προβεβλημένο από τα ελληνικά ΜΜΕ άγιο (πλέον) της ορθόδοξης πίστης | MOTIONTEAM/ ΒΑΣΙΛΗΣ ΒΕΡΒΕΡΙΔΗΣ

 Σύμφωνα με τον πρόσφατα αγιοποιημένο γέροντα, «για να πιάσουν τα μάγια, πρέπει να δώσει κανείς δικαιώματα στον διάβολο. Να δώσει δηλαδή σοβαρή αφορμή και να μην τακτοποιηθεί με τη μετάνοια και την εξομολόγηση. Σε έναν που εξομολογείται, και με το φτυάρι να του ρίχνουν τα μάγια, δεν πιάνουν» (από το βιβλίο «Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου Λόγοι Γ΄» - Αγιορείτικο Βήμα).

New Age σκοταδισμός

Πέντε αιώνες μετά το 1525, αφότου ο Παράκελσος, ένας από τους προδρόμους της σύγχρονης χημείας, μάζεψε όλους τους γιατρούς, φαρμακοποιούς και χημικούς της Βασιλείας και έβαλε φωτιά στα συγγράμματα του Γκάλεν, του Αβικένα και των άλλων πρωτοπόρων της αλχημείας -θέλοντας με τη δραματική αυτή χειρονομία να διακηρύξει την ανάγκη χειραφέτησης της νεαρής επιστήμης από τα δεσμά του μυστικισμού- η εποχή μας περιμένει τον δικό της Παράκελσο, για να απελευθερώσει την επιστήμη και τα μυαλά των ανθρώπων από τα δεσμά ενός καινούργιου Μεσαίωνα.

Πιο συγκεκριμένα, στις μέρες μας εξακολουθούμε να ζούμε ένα φαινόμενο που μπορεί να αποκρυσταλλωθεί στη γνωστή ρήση του Χέγκελ «Η λογική γίνεται παραλογισμός».

Το διακεκριμένο animation φοιτητών του ΤΕΙ Αθήνας για τα παιδιά θύματα trafficking | Βίντεο

Περίπου 1,2 εκατομμύρια παιδιά πωλούνται κάθε χρόνο. Τα περισσότερα από αυτά καταλήγουν σκλάβοι στην αγορά του σεξ.

 

Το «1,2 Million Children» είναι ένα μικρό animation που δημιουργήθηκε με την συνεργασία φοιτητών από το ΤΕΙ Αθηνών και θέμα του έχει το παράνομο εμπόριο παιδιών. Παρουσιάζει το trafficking μέσα από τη ματιά ενός παιδιού από την Αφρική που κυνηγά το όνειρο του για την ελευθερία αλλά καταλήγει να γίνει μέρος αυτής της θλιβερής στατιστικής.

Σενάριο, Σκηνοθεσία, Animation, Γραφιστικά: Έφη Παππά

Παραγωγοί: Έφη Παππά, Στέλιος Πολυχρονάκης

Μουσική: Μαριέττα Φαφούτη

Μήξη Ήχου: Στέλιος Κουπετόρης

Σχολή: Τ.Ε.Ι. Αθηνών, Εφαρμοσμένες Τέχνες και Γραφιστικά

Φεστιβάλ και Διακρίσεις:

• 33th Drama International Film Festival
• Balkanima ’10
• Anim’est ’10
• 3.0 Animasyros
• Olympia Int’ Film Festival
• Be There! Animation Film Festival
• 6th Animfest (2nd Animation Award)
• EBGE (Special Merit)
• Los Angeles Greek Film Festival (LAGFF ’11)
• Shanghai International Film Festival (SIFF ’11)
• Un film per la pace (2nd Best Short Award)  
• ΠΗΓΗ

Τα σημάδια του bullying σε συνοδεύουν

 

Οι καταγγελίες για bullying στην υπόθεση εξαφάνισης του 20χρονου φοιτητή Βαγγέλη Γιακουμάκη επαναφέρουν με κρότο ένα ζήτημα που παραμένει πάντα επίκαιρο. Βία και εκφοβισμός. Θύμα και θύτης. Συχνά και τα δυο. Μέχρι που μπορεί να φτάσει το bullying; «Ο εκφοβισμός στις ακραίες μορφές του μπορεί να προκαλέσει σοβαρούς σωματικούς τραυματισμούς ή και θάνατο. Ενώ όμως τα σωματικά τραύματα είναι ορατά, το αντίθετο συνήθως ισχύει για τα σοβαρά ψυχικά τραύματα που προκαλεί ο εκφοβισμός. Οι επιπτώσεις τους στην ψυχική υγεία συνοδεύουν τα άτομα και στην ενήλικη ζωή» εξηγεί στο tvxs.gr, η Άννα Κοκκέβη, Ψυχολόγος, Ομότιμη Καθηγήτρια Ψυχιατρικής του Πανεπιστημίου Αθηνών. 

Τα περιστατικά
«Τον είχαν ακινητοποιήσει σε καρέκλα, τον τραμπούκιζαν, τον έφτυναν και τον χλεύαζαν με υποτιμητικούς χαρακτηρισμούς και σχόλια». «Είχαν κάνει τον Βαγγέλη… τζουκ μποξ! Τον είχαν κλείσει σε ντουλάπα και έριχναν… κέρματα προκειμένου εκείνος να τραγουδήσει τα άσματα που υποδείκνυαν για να τον ελευθερώσουν». «Έκλεισαν το νερό και τον άφησαν για ώρα με τις σαπουνάδες». Αυτά ανέφεραν σε καταθέσεις τους συμφοιτητές του 20χρονου φοιτητή από την Κρήτη που εξαφανίστηκε από την εστία όπου διέμενε στην πόλη των σπουδών του, τα Ιωάννινα.

Pass the salt, χιουμοριστικό φιλμάκι για την επικοινωνία νέων και μεγαλύτερων

Πόσοι από μας μπορούν να αρνηθούν ότι το κινητό τους τηλέφωνο είναι κυριολεκτικά προέκταση του χεριού τους; Ή ότι μπορούν να αντισταθούν στην ηχητική ειδοποίηση στη συσκευή τους και να μην διαβάσουν το εισερχόμενο μήνυμα;

Και αν υπάρχει εισερχόμενο μήνυμα πόσοι αντιστέκονται και δεν απαντούν; Ενοχλητικό ή όχι για τους άλλους, είναι μια αναμφισβήτητη πραγματικότητα.

Και στην περίπτωση που αυτό συμβαίνει κατά τη διάρκεια ενός οικογενειακού γεύματος, προκαλεί αντίδραση! Από την πλευρά του πατέρα, που ζητά το αλάτι αλλά του δίνουν το πιπέρι...

Ένας φοιτητής, ο Matthew Abeler, δημιούργησε το φιλμάκι, με το εξαιρετικά επίκαιρο θέμα που αφορά τόσο τις σχέσεις μεγαλύτερων και νεότερων αλλά και την "εμμονή" των νέων με την τεχνολογία.

Βραβευμένο φιλμάκι με έξυπνο χιούμορ. Δείτε το !

 https://www.youtube.com/watch?v=6_-xTxP1hD4

ΠΗΓΗ 

Η έμφυτη δειλία του μέσου ανθρώπινου μυαλού

 

Γράφει: Μαριάνθη Πελεβάνη

 

Μπορούν να αλλάξουν  τα πράγματα; Μπορεί να αλλάξει ο κόσμος; Μπορούμε να αλλάξουμε; Στο βάθος, αυτά αντιλαμβάνομαι ότι είναι τα ερωτήματα που προκύπτουν μέσα στον καθένα, αυτές τις παράξενες, πολιτικά, μέρες. Μπορεί να ανατραπεί το μνημόνιο; Μπορούν να σταματήσουν να πληρώνουν οι πολλοί, οι «από κάτω»; Μπορούν να υπάρξουν θέσεις εργασίας, αύξηση μισθών; Μπορεί να υπάρξει δικαιοσύνη, άμεση δημοκρατία; Όχι, πιστεύουν οι περισσότεροι. Είτε ψηφίσουν συντηρητική διακυβέρνηση, ως φανατικοί πιστοί της υπάρχουσας τάξης πραγμάτων – ακόμη κι αν αυτή είναι άρρωστη και σάπια – φοβούμενοι κάθε αλλαγή, κάθε κίνηση, είτε ψηφίσουν αριστερή διακυβέρνηση, ελπίζοντας σε κάποια ευρώ παραπάνω κι ένα κράτος πιο «ευαίσθητο», βρισκόμαστε πολύ μακριά από το πέρασμα της διακυβέρνησης των ανθρώπων στη διαχείριση των πραγμάτων, όπως οραματίστηκε ο θείος Μαρξ. Η κοινή γνώμη, ο μέσος άνθρωπος, οι πιο πολλοί, τέλος πάντων, δεν επιθυμούν μάλλον την αλλαγή και σίγουρα δεν την πιστεύουν. Γιατί μπορεί βιώνοντας σκληρά τα χρόνια της οικονομικής κρίσης να μετατοπίζεται προς τα αριστερά η ψήφος τους, δεν συμβαίνει όμως το ίδιο και με τη συνείδησή τους. Και βέβαια δεν είναι απαραίτητο. Μπορεί να έχει επαναστατήσει η τσέπη μας, αλλά το πνεύμα μας ακόμη όχι.