Από την εποχή των πρώτων βημάτων του homo sapiens το ζώο –
άνθρωπος είχε πρόβλημα τροφής – νερού – φωτιάς, αλλά έβρισκε χρόνο να
σκαλίσει την σπηλιά- την κοινότητα του- να ζωγραφίσει, να ομορφύνει
αισθητικά τον χώρο του. Η έννοια του «αισθητικά ωραίου» τον επηρέαζε,
τον ευαισθητοποιούσε για να γίνει επιταχυντικός συντελεστής στην πορεία
απελευθέρωσης από τον κλειστό κύκλο των βιοτικών αναγκών που πάντα
υπάρχουν.
Σήμερα, με τα τραγικά σοκ που υποβάλλεται η ανθρωπότητα, η
επιθυμία για ένα ανθρώπινο οικονομικό-κοινωνικό σύστημα και μια
πολιτική με ανθρώπινο πρόσωπο, γίνεται το βασικό αίτημα της συμμετοχής
των πολιτών στον αστικό κόσμο. Έτσι πολλοί απογοητευμένοι από τον
κυνισμό, την βαρβαρότητα, τις δολοπλοκίες , αγωνίζονται να δημιουργήσουν
ένα μοντέλο πολιτικής αυτό-ανάπτυξης , τέτοιο που θα απέκλειε κάθε
καταπάτηση των δυνάμεων αυτενέργειας των ανθρώπινων πόρων.
Το
ερώτημα λοιπόν που προκύπτει είναι με ποιο τρόπο θα συντελεστεί η
ανάπτυξη, η πρόοδος μέσα από τις διεθνείς προκλήσεις σε συνδυασμό με την
προστασία και δημιουργία της παράδοσης και την διαφύλαξη της τοπικής
φυσιογνωμίας μιας περιοχής. Εδώ λοιπόν χρειάζεται η επιστροφή από την
οικονομία στον άνθρωπο που είναι και το υποκείμενό της.
Στόχος της
τοπικής αυτοδιοίκησης θα έπρεπε να είναι εκτός της οικονομικής προόδου
μέσα από έργα υποδομής και η δημιουργία περισσότερων χώρων όπου οι
άνθρωποι θα αισθάνονταν «οικεία» τεχνίτες των σχέσεων τους κύριοι των
πράξεων τους και δημιουργοί πνευματικής παράδοσης. Πρώτος όρος είναι η
αναγνώριση όχι μόνο των οικονομικών υπό στενή έννοια αλλά και των
ψυχο-πνευματικών αναγκών.