«Συνομιλώντας» με την ουτοπία

stegi

Συντάκτης: 

Γιώργος Σταματόπουλος

Δεν χρειάζεται 'ρώτημα, στα καθ' ημάς, ποιο ήταν το πιο σπουδαίο γεγονός της χρονιάς που πέρασε. Ασφαλώς το συγκλονιστικό «όχι» του ελληνικού λαού (όταν εκστασιάζεται αντιλαμβάνεται τη δύναμή του). Μη βιαζόμαστε να χαρούμε· ας σκεφτούμε μόνο πώς αυτό το «όχι» μετετράπη εν ακαρεί σε «ναι». Ναι στην υποταγή, ναι στην εκχώρηση της δημόσιας γης, ναι στην παράδοση της εθνικής κυριαρχίας σε αλλότρια συμφέροντα.

Καταστράφηκαν πολλά μετά απ' αυτή τη μετατροπή. Πρώτον, στραπατσαρίστηκε η Αριστερά η ίδια, η ιδεολογία της, ο πολιτισμός της, το ήθος της· δεύτερον, κάθε ουτοπία (πολιτική-οικονομική-φιλοσοφική).

Η κατάρρευση του κομμουνισμού δεν ήταν ήττα της ουτοπίας, όπως πολλοί βιάστηκαν, χαιρέκακα, να διατυμπανίσουν, ούτε ακριβώς αποδείχτηκε ότι αυτή είναι η εγγενής σχέση του ανθρώπου με την κυριαρχία, την εξουσία.

Απλώς όσοι ανέλαβαν να πραγματοποιήσουν την κομμουνιστική ουτοπία δεν μέτρησαν καλά τις οικονομικές συνθήκες, τον παγκόσμιο καπιταλισμό, δεν υπολόγισαν τις ταξικές αντιθέσεις που είχαν δημιουργηθεί καθώς και τις μεγάλες κατακτήσεις του εργατικού κινήματος.

Δεν αντελήφθησαν ότι ο κοσμοπολίτικος καπιταλισμός είχε γοητεύσει πολλά έθνη και ανθρώπους της τέχνης και της διανόησης.

Ακόμη και τα πρωτοποριακά κινήματα (νταντά, σουρεαλισμός) στις αρχές του εικοστού αιώνα, παρότι επιτέθηκαν στα πάντα, κατέληξαν τελικά στην κομμουνιστική ουτοπία· και οι νέοι, με την εξέγερση τη δεκαετία του '60 σ' όλον σχεδόν τον κόσμο, αφού πήγαν αριστερά, τελικά υποχρεώθηκαν να «υπηρετήσουν» τον «κοσμοπολίτικο» άνεμο μιας κατασκευασμένης ουτοπίας της ελευθερίας και της έξαρσης της ατομικότητας.

Η ουτοπία δεν είναι ανέφικτη, ακόμη και σήμερα που όλοι λένε ότι δεν υπάρχει εναλλακτική λύση. Πάντα θα είναι μέσα μας η ουτοπία, έστω ως ζώπυρη και κινητήρια δύναμη, ακόμη και σαν όραμα για έναν βέλτερο κόσμο, για μια δίκαιη (λέμε...) κοινωνία.

Νεον Ετος-Το ρόδι και η παρουσία του στην Ελληνική Μυθολογία

Naissance de Venus (Η γεννηση της Αφροδίτης) του Alexandre Cabanel (1823–1889).
 Του 1863 στο Musée d’Orsay in Paris.

Το ρόδι, το οποίο το «σπάμε» ως έθιμο την Πρωτοχρονιά και σε γάμους, θεωρείται σύμβολο της καλοτυχίας, της αφθονίας και της γονιμότητας, λόγω της εσωτερικής δομής του. 

Αν ανατρέξουμε πολλούς αιώνες πίσω, θα δούμε πως αναφέρεται σε περιπτώσεις στην μυθολογία μας και από αυτό το γεγονός συμπεραίνει κάποιος πως το έθιμο συνδέεται με την αρχαϊκή παράδοση της χώρας μας…

Ένας φημισμένος μύθος που σχετίζεται με το ρόδι, είναι αυτός της αρπαγής της Περσεφόνης από τον Άδη.

Σύμφωνα με αυτόν τον μύθο, ο Άδης, αφού άρπαξε την όμορφη Περσεφόνη σε μία στιγμή που μάζευε άνθη, την πήρε μαζί του στον κάτω κόσμο. Η Δήμητρα, ως μητέρα της, στεναχωρήθηκε πολύ από τον χαμό της και την έψαξε παντού χωρίς αποτέλεσμα. Όταν έμαθε την αλήθεια, απαίτησε με πυγμή από τους θεούς να επέμβουν και να μεσολαβήσουν για να επιστρέψει η κόρη της στον επάνω κόσμο, μαζί της.

Οι θεοί κατέληξαν πως το αίτημα της Δήμητρας ήταν δίκαιο και έστειλαν με εντολή του Δία, τον Ερμή για να την επιστρέψει από τον Άδη. Ο Άδης όμως μαθαίνοντας τις αποφάσεις των θεών, προσέφερε στην Περσεφόνη να φάει επτά σπόρους ροδιού, ώστε να την «δέσει» κοντά του, αφού ήταν και σύμβολο γάμου. Μετά την επιλογή της Περσεφόνης να φάει τους σπόρους τoυ ροδιού, οι θεοί επέβαλλαν να ανεβαίνει κάποιους μήνες στον επάνω κόσμο και να κατεβαίνει κάποιους μήνες στον κάτω κόσμο.

Αυτοί παιδί μου δεν

Κώστας Βάρναλης:Πρωτοχρονιάτικο

Σαν σήμερα 16 Δεκεμβρίου 1974, έφυγε αυτός που ήταν γνωστός ως «μπαρμπα Κώστας»,  ο ποιητής Κώστας Βάρναλης.
 «Ἢ ποίηση τοῦ Βάρναλη, γράφει ὁ Μενέλαος Λουντέμης, δὲ μύριζε ποτὲ γάλα. Μύριζε ἀπὸ τὴν ἀρχὴ μπαροῦτι· κατέβηκε δηλαδὴ στὸ στίβο χωρὶς πάρα πολλὰ γυμνάσματα καὶ δοκιμὲς καὶ περιπλανήσεις στοὺς λειμῶνες τῶν ἀσφόδελων. Μ᾿ ἄλλα λόγια, χωρὶς αὐτὲς τὶς πεισιθάνατες κραυγὲς ποὺ ἔβγαζαν ὅλοι οἱ λυρικοί του καιροῦ του. Ὄχι. Ἡ Ποίηση τοῦ Βάρναλη ἦταν ἀπὸ τὴν ἀρχὴ ἀρσενική, λάσια, μιὰ βολίδα ποὔπεσε μὲς στὰ στεκούμενα νερὰ τοῦ μελίπηχτου λυρισμοῦ».
Και αφού πλησιάζουν οι γιορτές,ας δούμε το ποίημα του   Πρωτοχρονιάτικο.
                 Πρωτοχρονιάτικο
Σαράντα σβέρκοι βωδινοὶ μὲ λαδωμένες μποῦκλες
σκεμπέδες, σταβροθόλωτοι καὶ βρώμιες ποδαροῦκλες
ξετσίπωτοι, ἀκαμάτηδες, τσιμπούρια καὶ κορέοι
ντυμένοι στὰ μαλάματα κ᾿ ἐπίσημοι κι ὡραῖοι.
Σαράντα λύκοι μὲ προβιὰ (γι᾿ αὐτοὺς χτυπᾷ ἡ καμπάνα)
καθένας γουρουνόπουλο, καθένας νταμιτζάνα!
Κι ἀπὲ ρεβάμενοι βαθιὰ ξαπλώσανε στὸ τζάκι,
κι ἀβάσταγες ἐνιώσανε φαγοῦρες στὸ μπατζάκι.
Ὄξ᾿ ὁ κοσμάκης φώναζε: «Πεινᾶμε τέτοιες μέρες»
γερόντοι καὶ γερόντισσες, παιδάκια καὶ μητέρες
κ᾿ οἱ τῶν ἐπίγειων ἀγαθῶν σφιχτοὶ νοικοκυρέοι
ἀνοῖξαν τὰ παράθυρα καὶ κράξαν: «Εἶστε ἀθέοι».ΠΗΓΗ

 Περισσότερα για το ποίημα στο link: https://sarantakos.wordpress.com/2011/01/02/mponamas/
Στοιχεία για τον ποιητή στο link : http://www.biblionet.gr/author/4381/%CE%9A%CF%8E%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%82_%CE%92%CE%AC%CF%81%CE%BD%CE%B1%CE%BB%CE%B7%CF%82

ΤΑ ΕΛΑΙΌΔΕΝΤΡΑ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΤΑ ΕΔΩ (ΒΙΝΤΕΟ)

ΘΑ ΕΙΝΑΙ ;;;

The Olive Tree Will Always Be Here from Yatzer on Vimeo.
GAEA, the Greek food brand, has produced a captivating short film about the olive groves of Crete and the stories of the people who take care of them - released in tandem with a limited edition luxurious gift box. [...] http://www.yatzer.com/gaea-short-film-olive-oil

Short Film Credits
Direction: Theo Papadoulakis
Screenplay: Panagiotis Papoutsakis
DoP: Kostas Nikolopoulos

Production Manager: Dimitris Xenakis
Sound Design: Anastasis Efentakis

Casting Director: Archontissa Kokotsaki

Wardrobe: Xanthi Kontou
Art Director: Douglas Foote

Editor: Allan Michael
Cast: Dimitris Mpoumpouralakis, Despina Tsafaraki, Giorgos Kiminoulakis, Konstantina Koskina, Artemis Skouloudi, Manolis Poulis, Vagelis Vasilakis, Katerina Vasilaki, Giorgos Stentoumis, Nasos Stentoumis, Giorgos Vlachakis, Ivan, Giorgos Galanos, Pantelis Iliakakis, Vaso Psarianou.

Πάργα 1971 - Ελληνική ταινία "Αδιέξοδος"

https://www.youtube.com/watch?v=XON5uVB7akc



https://www.youtube.com/watch?v=OuI6UZQ8pUM

ΜΑΥΡΑ ΤΑ ΜΑΝΤΑΤΑ ΓΙΑ ΤΟ ΕΛΑΙΟΛΑΔΟ

Του Γιώργου Σταύρου

Το ελαιόλαδο, το εθνικό μας προϊόν το οποίο μας αντιπροσωπεύει επάξια σε όλη τη υφήλιο φέτος δέχεται τρομερές  πιέσεις από παντού. Σα να μην έφτανε η μειωμένη παραγωγή έρχεται τώρα να προστεθεί σ’ αυτό και η πτώση της τιμής του. Λίγο τα Capital controls και το γενικότερο οικονομικό κλίμα που επικρατεί στην χώρα μας, αλλά κυρίως οι αθρόες εισαγωγές που προτίθεται να κάνει η Ε.Ε. από την Τυνησία.

Σύμφωνα με τον Στάθη Καφετζογιαννάκη, παραγωγό, αντιπρόεδρο Αγροτικού Συνεταιρισμού Αρχάνων και μέλος του Συντονιστικού Κρήτης, ο οποίος μίλησε στο agrotes.eu για το καυτό αυτό θέμα, η τιμή του λαδιού την εβδομάδα που μας πέρασε, έπεσε από τα 3,6 στα 2,7 €/λίτρο. Δυστυχώς δεν μπόρεσε να κρατηθεί η τιμή του περασμένου καλοκαιριού, που είχε φτάσει και τα 3,8€/λίτρο.

Πάργα: 3 χρόνια χωρίς τον Άλκη Αλκαίο

Σαν σήμερα το 2012 έφευγε ο Άλκης, το εύθραυστο και πονεμένο κορμί του άφηνε για πάντα αυτό τον κόσμο. 

Δεν τον βλέπουμε πια τα ζεστά βράδια του Παργινού καλοκαιριού να κάθεται με την "παλιοπαρέα" σ' ένα τραπεζάκι στο Ιsland, δεν ακούμε πια τη μπάσα φωνή του και το γέλιο του. Δεν μπορούμε πια να συζητάμε μαζί του για τους ποιητές, την πολιτική και τη ζωή.

Η μορφή του, όμως, έχει μείνει χαραγμένη στη μνήμη μας και ο λόγος του μας συνοδεύει παντού.

Τραγουδάμε τα τραγούδια του, τα λόγια του έχουν γίνει δικά μας λογία και οι στίχοι του συνθήματα.

Πόσα από τα πάρα κάτω έχουμε κάνει δικό μας λόγο; (Και πόσα ακόμα...)

Αυτός είναι ο τρόπος μας να τον τιμάμε... υπάρχει καλύτερος;

"Τα μάτια σου έκλεισες και μ’ άφησες απ’ έξω"

"Μην πεις ποτέ ποτέ πως όλα ήτανε μια πλάνη
περιπλανήθηκα μαζί σου και μου φτάνει.
Βάλε σημάδια μες στη νύχτα μη χαθείς
είναι πιο εύκολο να κλαις παρά να ζεις."

"Πού ξυπνάς και πού κοιμάσαι
όλα ζουν αν τα θυμάσαι
στο γιαλό είναι το ταξίδι
στην εξέδρα το παιχνίδι."

Την Αθήνα μέσα από τα τραγούδια του Άλκη Αλκαίου τη γνώρισα

Την Αθήνα μέσα από τα τραγούδια του Άλκη Αλκαίου τη γνώρισα. Πολύ πριν την περπατήσω. Θυμάμαι το βράδυ πριν κατέβω για πρώτη φορά να ακούω ξανά και ξανά το δίσκο «Η αγάπη είναι ζάλη» και να φαντάζομαι την Πειραιώς του «Είπαμε να μη χαθούμε». Ακόμη έχω στη μνήμη μου τη φανταστική εκείνη Πειραιώς που καμία σχέση δεν είχε τελικά με την πραγματικότητα. Και όταν έφτασα στην Αθήνα, χάιδευα –θυμάμαι– με το βλέμμα μου τα οικεία τοπωνύμια: Πατησίων, Ομόνοια, Βικτώρια, Μετς, Παγκράτι, Πλατεία Ασωμάτων. Τότε η Αθήνα έμοιαζε να βρίσκεται στην άλλη άκρη της γης, πολύ μακριά από την πραγματικότητά μου.

Το Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους Δράμας Ταξιδεύει στην Θεσπρωτία τον Δεκέμβριο

Από τη Δράμα στην Ηγουμενίτσα και από εκεί στην Παραμυθιά! Το Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους Δράμας κάνει φέτος ένα ακόμα μεγαλύτερο ταξίδι: επισκέπτεται ξανά την πόλη της Ηγουμενίτσας (4-5/12/15, Συνεδριακό Κέντρο ΤΕΙ) και παρατείνει την παραμονή του στη Θεσπρωτία περνώντας αυτή τη φορά και από την Παραμυθιά (11-12/12/2015, Αίθουσα Πολλαπλών Χρήσεων «Καρκαμίσι»). Η είσοδος είναι ελεύθερη. Συνδιοργάνωση: Κέντρο Πρόληψης «Αριάδνη», Δήμος Ηγουμενίτσας, Δήμος Σουλίου

Το Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους Δράμας ξεκίνησε το 1978 ως πρωτοβουλία της Κινηματογραφικής Λέσχης της Δράμας.

Η ανταπόκριση τόσο των κινηματογραφιστών όσο και του κοινού ήταν μεγάλη από τα πρώτα χρόνια της λειτουργίας του.

Έπειτα από μερικά χρόνια, το Φεστιβάλ υιοθετήθηκε από τον Δήμο της Δράμας και στα μέσα της δεκαετίας του 80’ από την Πολιτεία.

Η πορεία του θεσμού έδειξε την επιτακτική ανάγκη της ύπαρξης ενός χώρου παρουσίασης και προβολής της ταινίας μικρού μήκους ως αυτοτελούς καλλιτεχνικής έκφρασης.