Η Πάργα βοηθά τους πρόσφυγες στα νησιά

Μέσα σε αυτή την κρίση που βιώνουμε όλοι μαζί και ο καθένας ξεχωριστά, οφείλουμε να μην χάσουμε την ανθρωπιά μας. 

Μαζεύουμε στο παλιό Δημαρχείο (απέναντι από το φούρνο) κάθε απόγευμα 5.00 με 7.00 έως τις 4\11

ΡΟΥΧA – χειμωνιάτικα…. παιδικά- γυναικεία-ανδρικά

ΠΑΠΟΥΣΤΙΑ…. παιδικά- γυναικεία-ανδρικά

ΕΣΩΡΟΥΧΑ…. παιδικά- γυναικεία-ανδρικά

ΚΑΛΤΣΕΣ

ΚΟΥΒΕΡΤΕΣ-ΑΔΙΑΒΡΟΧΑ- ΥΠΝΟΣΑΚΟΙ

ΠΑΙΔΙΚΕΣ ΠΑΝΕΣ

ΣΕΡΒΙΕΤΕΣ

ΜΠΙΣΚΟΤΑ

ΠΑΣΤΕΛΙΑ

ΠΑΙΔΙΚΑ ΓΑΛΑΤΑ ΣΕ ΣΚΟΝΗ

ΓΑΛΑΤΑ ΜΑΚΡΑΣ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ

Παράκληση: επειδή δεν υπάρχει η δυνατότητα να πλυθούν τα ρούχα, παρακαλούμε να είναι καθαρά.

Παρακαλούνται όσοι φέρνουν ρούχα και παπούτσια στο Παλιό Δημαρχείο για τους πρόσφυγες να βάζουν σε ξεχωριστή συσκευασία τα ανδρικά,τα γυναικεία και τα παιδικά για να διευκολυνθεί η διανομή τους από το Αρχιπέλαγος.

Οι πολίτες της Πάργας σε συνεργασία με την ΜΚΟ Αρχιπέλαγος

Γενικές Πληροφορίες: info@archipelago.gr

Φόλες στην Πάργα!

Είναι γνωστό ότι η Ελληνική επαρχία έχει μια σκληρή 
αντιμετώπιση προς τα αδέσποτα, αυτή την παράδοση 
λοιπόν ακολουθεί πιστά η πόλη της Πάργας που 

κατά καιρούς μια μερίδα ατόμων που έχουν χάσει 
βέβαια την προσφώνηση άνθρωπος!!! Σκοτώνουν με φόλες
 ασταμάτητα ζώα. Απ' την άλλη οι αρχές ΔΕΝ

 έχουν ΚΑΜΙΑ μέριμνα για τα αδέσποτα της Πάργας.
 Αγνοούν ότι υπάρχουν και δυστυχώς γινόμαστε και 
διεθνώς ρεζίλι στους επισκέπτες αλλά και πάνω απ΄όλα

 στα ίδια μας τα παιδιά. 
Μόνος φάρος μια μερίδα Παργινών, αλλά και ξένων 

που μένουν μόνιμα στην πόλη, οι οποίοι παλεύουν
 με...τους δολοφόνους ζώων αλλά και την γενική αδιαφορία. 

Σας αποστέλλουμε μια σημερινή φωτογραφία που 
αναρτήθηκε στο διαδίκτυο με κιμά πασπαλισμένο!! 
ναι, πασπαλισμένο με ποντικοφάρμακο και ριγμένο

 μέσα στο Ενετικό κάστρο της Πάργας. 
Ας προσέξουν οι φιλόζωοι...

Φιλόζωοι Πάργας

Σας ευχαριστούμε...

ΠΗΓΗ

Ξεπερνώντας Την Ανησυχία Για Τα Οικονομικά: 8 Αποφθέγματα

Ακούμε συχνά πως  «το χρήμα δεν φέρνει την ευτυχία», η σημασία που αποδίδουμε όμως σε αυτό είναι τόσο μεγάλη ώστε η έλλειψη του, δεν επηρεάζει μόνο την καθημερινότητα μας πρακτικά αλλά και εμάς ψυχολογικά. Λόγω  μαλιστα της οικονομικής κρίσης  που έχει επισύρει μεταξύ άλλων χιλιάδες απολύσεις κι άρα δυσκολίες, αβεβαιότητα και χρέη, η ανησυχία για τα οικονομικά θέματα μεγαλώνει, δημιουργώντας  μια έντονα αρνητική ατμόσφαιρα που πλανιέται σχεδόν παντού.

Η αλήθεια είναι ότι το χρήμα δεν φέρνει την ευτυχία. Όμως ούτε και η ανέχεια. Η οικονομική σταθερότητα βοηθά στο να νιώσουμε ασφαλείς και ικανοποιημένοι, άρα συντελεί στην ψυχολογική σταθερότητα. Ενώ οι οικονομικές δυσκολίες και οι μειώσεις στο εισόδημα έχουν επηρεάσει άλλους περισσότερο κι άλλους λιγότερο, σίγουρα έχουν προκαλέσει σε πολλούς από εμάς απογοήτευση και ανησυχία για το αύριο.

Εάν χρειάζεσαι ενθάρρυνση για να διατηρήσεις τη δύναμη σου και να αντιμετωπίσεις την ανησυχία σου, θυμήσου ότι:

1.            Η ανησυχία δημιουργεί στασιμότητα

«Η ανησυχία είναι σαν κουνιστή πολυθρόνα. 

Σου δίνει κάτι να κάνεις αλλά δε σε πάει πουθενά».

Δεν υπάρχει περιορισμός για το πόσο μπορείς ν’ανησυχήσεις. Μπορείς ν’ανησυχείς όλη μέρα, κάθε ώρα, κάθε στιγμή. Η ανησυχία όμως, πέρα του ότι απασχολεί το μυαλό σου με τη δυσάρεστη παρουσία της, δεν μπορεί να σε βοηθήσει σε οτιδήποτε άλλο. Κι αυτό γιατί υπάρχουν δύο κατηγορίες πραγμάτων στον κόσμο: αυτά που μπορούμε να ελέγξουμε κι αυτά που δεν μπορούμε να ελέγξουμε. Εάν κάτι μπορείς να το ελέγξεις, σχεδίασε ένα πλάνο δράσης  κι εφάρμοσε το. Γιατί ν’ανησυχείς εφόσον είναι αντιμετωπίσιμο; Εάν κάτι  δεν μπορείς να το ελέγξεις ή δεν επιλύεται , τότε και πάλι τι όφελος υπάρχει στην ανησυχία;

Οικονομικοί δολοφόνοι: Ένα εκπληκτικό animation που εξηγεί τη βρώμικη δουλειά τους

«Εμείς οι οικονομικοί δολοφόνοι, είμαστε οι πρώτοι που μπορέσαμε να φτιάξουμε μια παγκόσμια οικονομική αυτοκρατορία, μυστική.» Λέει ο John Perkins, ένας οικονομικός δολοφόνος που είχε ηγηθεί σε αποστολές στη Λατινική Αμερική. 

Τι κάνουν λοιπόν οι οικονομικοί δολοφόνοι; Βρίσκουν μια χώρα με πολλές πλουτοπαραγωγικές πηγές, δανείζουν στην χώρα αυτή πολλά χρήματα από την παγκόσμια τράπεζα ή κάποια αντίστοιχη, τα χρήματα δεν πηγαίνουν ποτέ στη χώρα, αλλά στις μεγάλες πολυεθνικές εταιρείες που «επενδύουν». Οι εταιρείες αυτές κάνουν έργα, τα οποία απολαμβάνει ένα πολύ μικρό ποσοστό των κατοίκων, καθώς οι περισσότεροι δεν έχουν την άνεση να τα αποκτήσουν και να τα οικειοποιηθούν.

"Γκρο Πλαν" στην Πάργα, παράσταση στο Πνευματικό Κέντρο.

Η Διεύθυνση του Δ.ΙΕΚ Ηγ/τσας, οι εκπαιδευτές και οι σπουδαστές,  σας προσκαλούν στη θεατρική παράσταση, που ανεβάζει το Τμήμα Υποκριτικής Τέχνης, Θεάτρου και Κινηματογράφου, με τίτλο «Γκρο Πλαν»,  σε συνεργασία με το Δήμο Πάργας και το Θεατρικό Εργαστήρι «η Αυλαία» Η παράσταση θα πραγματοποιηθεί τοΣάββατο 17 Οκτωβρίου και ώρα 21:00 στην Πάργα, στην αίθουσα του Πνευματικού Κέντρου του Δήμου Πάργας.

Πρόκειται για 7 δεκάλεπτα μονόπρακτα που δείχνουν το αδιέξοδο, την αποξένωση και τη σήψη της κοινωνίας, ειδικά στις μεγάλες πόλεις. Άνθρωποι με μοναξιά, σχέσεις διαλυμένες, άγχος κλπ προβάλλονται πότε με κωμικό και πότε με δραματικό τρόπο.

Είσοδος ελεύθερη για το κοινό.

Καλλιτεχνική επιμέλεια - σκηνοθεσία: Νίκος Σφαιρόπουλος

Σκηνικά/ Κοστούμια : Θεατρική ομάδα Δ.ΙΕΚ Ηγ/τσας

Φωτισμός : Σιώζης Σπύρος

Μουσική Επιμέλεια : Αλαμάνη Μαριλένα

Επιμέλεια αφίσας: Κάτσιος Γιώργος

Τα Μονόπρακτα:

1. ''Κατάσταση μη αναστρέψιμος'', του Δημήτρη Κεχαΐδη

Παίζουν: Καραπάνου Ναταλία, Κολιούσης Γιώργος, Λουκάς Γιώργος

2. ''Γκαράζ'', του Γιώργου Μανιώτη

Παίζουν: Δημάκας Γιάννης, Ρεντζεπέρη Άννα

3. ''Bloody Mary'', του Γιώργου Σκούρτη

Παίζουν: Λένη Στέλλα, Λουκάς Γιώργος

4. ''Μία συνάντηση'', του Γιάννη Χρυσούλη

Παίζουν: Δημάκας Γιάννης, Κολιούσης Γιώργος

5. ''Το ταξίδι'', της Κωνσταντίνας Βέργου

Παίζουν: Κάτσιος Γιώργος, Τούση Φωτεινή

6. ''Εντός σχεδίου”, του Γιάννη Χρυσούλη

Παίζουν:  Λένη Στέλλα, Άννα Ρεντζεπέρη

   7.   “Χαρτοπετσέτα”, του του Γιώργου Μανιώτη

Παίζει: Λένη Στέλλα

Η φύση της ελιάς

"Ετούτο το τοπίο είναι σκληρό

σαν τη σιωπή,

σφίγγει στον κόρφο του

τα πυρωμένα λιθάρια,

σφίγγει το φως

τις ορφανές ελιές του

και τα αμπέλια του,

σφίγγει τα δόντια» 

(«Ρωμιοσύνη», Γιάννης Ρίτσος)

     Στον τόπο μου δεν είχαμε δάση σκιερά, δεν είχαμε φυτά θαλερά, μόνον ξερόθαμνους που «χάσκανε φοβέρα». Το δάσος στον τόπο αυτόν, ήταν οι απέραντοι αγριοελαιώνες των βουνών του· που γίνηκαν ήμεροι με την προσπάθεια των ανθρώπων. Στον ορίζοντα του περίκλειστου από τ’ απότομα βουνά τόπου, κυριαρχούσε η ελιά· παντού η ματιά γέμιζε απ’ την παρουσία της. Η φύση μας ήταν οι ελαιώνες, με τα μυριάδες αγριολούλουδα την άνοιξη –ένα πέπλο ονείρου που κάλυπτε τη γη–, με την επιθυμητή –έστω και λειψή– σκιά των ελαιοδένδρων το κατακαλόκαιρο, όταν το τζιτζίκι γλυκά σε τρέλαινε με το μονότονο τραγούδι του και τα πετούμενα αναζητούσαν τη συντροφιά σου με τα επίμονα κελαϊδίσματά τους. Εκεί, η αλεπού σε προσπερνούσε ατάραχη, νοιώθοντας ασφαλής στον κόσμο της, τα σπουργίτια δεν απομακρυνόταν με τον ερχομό σου, οι σαύρες ανέμελα λιάζονταν, χωρίς να τις ενοχλεί η παρουσία σου. Τα πλάσματα της φύσης ένοιωθαν όμορφα, άνετα, τίποτα δεν τα φόβιζε, ένοιωθαν ασφάλεια μες τη μακάρια ακινησία του ελαιώνα. Το ίδιο ένοιωθε και ο άνθρωπος: ασφαλής από τα πεζά του κόσμου του, προφυλαγμένος από την κενότητα και το βάρος των ανούσιων πραγμάτων τής έξω ζωής. Είχε καλλιεργηθεί μεταξύ ανθρώπου και φύσης μια σχέση οικειότητας κι εμπιστοσύνης, μια σχέση γαλήνης και πραότητας, που έφερνε ανάταση κι ευφορία. Αυτή ήταν η όμορφη φύση της υπαίθρου, η φύση της ελιάς, ο μικρός ιδανικός κόσμος που φτιάχτηκε από τον άνθρωπο για το καλό του.

     Όταν κάποτε, μικρό παιδί, εξέφρασα στον παππού το θαυμασμό μου για κείνο τον παράδεισο (έτσι τον ένοιωθε η παιδική ψυχή, και δεν είχε λαθεμένη εντύπωση θαρρώ…), μου απάντησε με διδακτικό ύφος: 

«Όλα που βλέπεις γύρω σου, της ελιάς τα όμορφα χαρίσματα, τα ξεχωριστά τούτα πράματα, είναι έργο ανθρώπινο, κατόρθωμα πραχτικό. Γίνηκαν σε ξερότοπο, μπολιάζοντας τη γη με θάματα. Γι’ αυτό, επειδή ως θάμα προέκυψαν, δε μας ανήκουν, δεν ανήκουν σε κανέναν· είναι ο τόπος της ελιάς, τόπος της φύσης, γι’ αυτό πανανθρώπινος. Ένα τέτοιο τόπο είναι αμάρτημα να τον καταστρέφεις».

Περισσότερα ΕΔΩ

Καταρρέει το στολίδι της Πάργας – Στο έλεος του χρόνου και της αδιαφορίας το κτήριο Βασιλά

Κλειδωμένο και αφημένο στο έλεος του χρόνου να καταρρέει παραμένει το στολίδι της Πάργας.

Ήδη μεγάλο μέρος της σκεπής έχει πέσει και κινδυνεύει όλο το κτίριο πια από τα νερά που εισχωρούν μέσα.

Eφημερίδα η Πάργα 93 (Ιούλιος- Αύγουστος- Σεπτέμβριος 2015)

ΔΕΙΤΕ ΤΗΝ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗ ΕΚΔΟΣΗ 

ΕΔΩ

Ο ξένος μέσα μας

 

Πως να είναι ο κόσμος με τα μάτια των άλλων; |

«Ο ξένος είναι μέσα μας. Και όταν τον αποφεύγουμε ή τον καταπολεμούμε, παλεύουμε ενάντια στο ασυνείδητό μας – αυτό το “αλλότριο” της ανέφικτης “προσωπικής μας επικράτειας”». Αυτό αναφέρει για τους μετανάστες και τους πρόσφυγες η Τζούλια Κρίστεβα, παραθέτοντας ουσιαστικά τον Φρόιντ, ο οποίος, όπως λέει η μεγάλη Γαλλίδα ψυχαναλύτρια, δεν μιλάει για ξένους: «μας μαθαίνει να ανακαλύψουμε το ξένο μέσα μας. Είναι ίσως ο μόνος τρόπος για μην το καταδιώκουμε έξω».Με αυτή την έννοια είμαστε όλοι ξένοι. Επιτομή της ανθρώπινης κατάστασης, περιστασιακά άρνηση ή επιβεβαίωσή της. Αντιφατικά όντα που αναζητούν διαρκώς ταυτότητα, που ψάχνουν εναγωνίως το «εμείς», που μαθαίνουν να το βρίσκουν στην ομοιότητα και να απορρίπτουν τη διαφορά.

Ομως είναι ακριβώς αυτή η διαφορά στο πρόσωπο του ξένου που αποδεικνύει τον πλούτο της ανθρώπινης ποικιλομορφίας και φανερώνει κατά την Κρίστεβα την «ανυπαρξία της κοινοτοπίας στον άνθρωπο». Κάθε ένας και ένα δακτυλικό αποτύπωμα, κάθε ένας και μια προσωπική ιστορία, μια νέα εκδοχή της ανθρώπινης περιπέτειας, ένα πρωτότυπο σενάριο.

Οι ξένοι προσφέρουν μια μοναδική ευκαιρία σ΄ εμάς τους (συγκυριακά) προνομιούχους, στους βολεμένους: να δούμε μια εκδοχή της δικής μας κατάστασης, να εκπαιδευτούμε να βλέπουμε τον κόσμο με τα μάτια των άλλων, να μάθουμε να μπαίνουμε στη θέση τους.

Πτωχευμένη Ελλάς

                                   Συντάκτης: 

Γιώργος Σταματόπουλος

Πτώχευσις πρώτη: 1827. Δάνεια από τις επαναστατικές κυβερνήσεις από την Αγγλία το 1824 και 1825 με εγγύηση τα δημόσια έσοδα και τα εθνικά κτήματα. Ονομαστική αξία των δύο δανείων: 2,8 εκατ. λίρες στερλίνες και πραγματική 1,57 εκατ.

Μόνο το 20% έφτασε στην Ελλάδα και αυτό σπαταλήθηκε στους εμφυλίους και οδήγησε στην αδυναμία καταβολής των τοκοχρεολυσίων, με συνέπεια την πτώχευση το 1827. Αποτέλεσμα: αναστολή της εξυπηρέτησης των δανείων και αποκλεισμός της χώρας από τις διεθνείς αγορές.

Πτώχευσις δεύτερη: 1843. Το 1832, και αφού, ερήμην των Ελλήνων, δημιουργήθηκε το «Βασίλειο των Ελλήνων», ένα κράτος μοναρχικό και «ανεξάρτητο», συνομολογήθηκε δανειακή σύμβαση μεταξύ των τριών δυνάμεων και της Βαυαρίας.