Η ΔΙΚΗ ΜΑΣ ΜΑΓΕΙΡΙΤΣΑ

<!--[if gte mso 9]> Normal 0 false false false EL X-NONE X-NONE MicrosoftInternetExplorer4

Στα περισσότερα μέρη της Ελλάδας όταν λένε μαγειρίτσα εννοούν ένα φρικασέ των εντόσθιων του «οβελία» με μαρούλια, κρεμμυδάκια φρέσκα, άνηθο και αυγολέμονο. Εδώ σε μας αυτό δεν είναι δεδομένο….έχουμε και άλλο τρόπο, η μαγειρίτσα που φτιάχνεται με σπανάκια και μυρωδικά μπόλικα (φρέσκα σκόρδα και κρεμμύδια, άνηθο, μαϊντανό και αυτό που εδώ λέμε «μακεδονήσι» (μυρωνι) (http://mylexiko.blogspot.com/2011/12/blog-post_1021.html ) που δίνει στη συνταγή ένα ξεχωριστό χαρακτήρα).

Ορίστε πως την μάθαμε από τις χωριάτισσες γιαγιάδες με τα μαντίλια και τις μακριές κοτσίδες.

ΥΛΙΚΑ:

Η συκωταριά, ο πατσάς και έντερα του αρνιού ή κατσικιού

3 κιλά σπανάκι ή και περισσότερο

1 μεγάλο ματσάκι μαϊντανού

1 μεγάλο ματσάκι άνηθου

1 μεγάλο ματσάκι μακεδονήσι

1 ματσάκι φρέσκα σκόρδα

1 ματσάκι φρέσκα κρεμμύδια

1 ποτήρι ελαιόλαδο

Αλάτι και πιπέρι

Πλένουμε καλά όλα τα υλικά , τον πατσά και τα έντερα μετά από καλό πλύσιμο τα τρίβουμε με χοντρό αλάτι και λεμόνι κα τα αφήνουμε για λίγο σε μια λεκανίτσα με νερό. Κόβουμε τα λάχανα.

Ζεματάμε σε νερό που βράζει τα εντόσθια ολόκληρα, χύνουμε το νερό και τα ψιλοκόβουμε.

Σε μια αρκετά μεγάλη κατσαρόλα βάζουμε το λάδι και σοτάρουμε σε δυνατή φωτιά τα εντόσθια και όταν ροδίσουν προσθέτουμε τα λάχανα και τα ξανακατεβούμε καλά να λαδωθούν και να μαραθούν, ρίχνουμε αλάτι και πιπέρι.

Χαμηλώνουμε τη φωτιά και σκεπάζουμε τη κατσαρόλα να βράσουν τα υλικά στα ζουμιά τους.

Που και που ξανακατεβούμε και αν χρειαστεί συμπληρώνουμε λίγο νερό για να ολοκληρωθεί το μαγείρεμα.

ΚΑΛΗ ΟΡΕΞΗ ΚΑΙ ΚΑΛΗ ΑΝΑ(Σ)ΤΑΣΗ!

Αδώνεια:Το Πάσχα των Αρχαίων Ελλήνων

Στις παραδόσεις των λαών της ανατολικής μεσογείου , υπάρχουν τουλάχιστον 16 θεοί που βιώνουν το δράμα του θανάτου αλλά και ταυτόχρονα την λύτρωση της αναστάσεως.
Στον ευρύτερο ελλαδικό χώρο εκτός από τον Δία/Φελχανό και τον Διόνυσο/Ζαγρέα , ο σημαντικότερος Θεός που πεθαίνει και ανασταίνεται , είναι ο ‘ Αδωνις

Σύμφωνα με την παράδοση ο Αδωνης ήταν γιός του Κινύρα κι της Σμύρνας. Όταν γεννήθηκε ήταν τόσο πανέμορφο μωρό που μόλις τον είδε η Θεά Αφροδίτη τον ερωτεύτηκε και για να μην τον χάσει τον έβαλε σε μία λάρνακα και τον εμπιστεύθηκε στην Περσεφόνη, την Θεά του Κάτω Κόσμου.

Όταν όμως ο Αδωνις μεγάλωσε , η Περσεφόνη θαμπωμένη και αυτή από την ομορφιά του , αρνήθηκε να τον επιστρέψει και τότε η Αφροδίτη ζήτησε την συνδρομή του Δία.Ο πατέρας των Θεών τότε έδωσε τον όμορφο νέο για τα 2/3 του χρόνου στην Αφροδίτη και το 1/3 στην Περσεφόνη.

Η Αφροδίτη εγκατέλειψε τον Ολυμπο και ακολούθησε τον πανέμορφο νέο στην γή. Δυστυχώς όμως κατά τη διάρκεια ενός κυνηγιού ο Αδωνης σκοτώθηκε από ένα αφηνιασμένο κάπρο. Η Αφροδίτη απαρηγόρητη και με δάκρυα στα μάτια ζήτησε από την Περσεφόνη πίσω τον όμορφο νέο και τότε οι δύο Θεές αποφάσισαν να τον έχουν η κάθε μία για εξι μήνες τον χρόνο. Η διαμάχη της Αφροδίτης και της Περσεφώνης συμβολίζει και διδάσκει ότι ο Ερωτας μπορεί να νικήσει ακόμη και τον θάνατο !

Από το αίμα του Αδώνη γεννήθηκαν τα τριαντάφυλλα και οι παπαρούνες και από τα δάκρια της Αφροδίτης οι ανεμώνες.

Ο Αδωνης είναι ένας πανάρχαιος Θεός της Ανατολής και η λατρεία του ήταν διαδεδομένη στην Συρία την Φοινίκη την Παλαιστίνη και την Αίγυπτο. Από εκεί η λατρεία του πέρασε στην Κύπρο και από την Κύπρο στην Ελλάδα ήδη από τη Αρχαική Εποχή.

Σύμφωνα με την παράδοση ο τάφος του βρισκόταν στην Βηθλεέμ σε μία υπόγεια σπηλιά στα θεμέλια του Ναού της Θεάς Αστάρτης. Πιθανολογείται ότι το σημείο βρίσκεται εκεί που σήμερα είναι χτισμένος ο Ναός της Γεννήσεως.

Τα Αδώνεια

Σε ανάμνηση του θανάτου και της αναστάσεως του Θεού ετελούντο κάθε χρόνο τα Αδώνεια. Σε άλλες περιοχές η γιορτή γινόταν στα μέσα του μηνός Βοηδρομίωνος (15 Αυγούστου -15 Σεπτεμβρίου ) και αλλού ,στην κυρίως Ελλάδα την άνοιξη κατά την πρώτη πανσέληνο μετά την εαρινή ισημερία.

Η πρώτη ημέρα των «Αδωνείων», που λεγόταν «Αφανισμός», ήταν ημέρα πένθους για το θάνατο του Θεού, που απεικονίσεις του τον παρουσιάζουν εστεμμένο με ταινίες που τις διακοσμούν ισοσκελείς σταυροί , με το στόλισμα των λεγόμενων «Κήπων του Αδώνιδος» (που τους προετοίμαζαν οι γυναίκες οκτώ ημέρες πριν), καθώς και με μοιρολόγια και λυπητερές μουσικές από πένθιμο αυλό (τη λεγόμενη «γίγγρα»). Η δεύτερη ημέρα των εορτασμών η Εύρεσις (ανάστασις) ήταν ημέρα χαράς για την ανάσταση του Θεού εκ νεκρών και την ανάληψή του δίπλα στη Θεά Αφροδίτη για το μισό χρόνο.

Οι Κήποι του Αδώνιδος (Επιτάφιος)

Οι κήποι του Αδώνιδος ήσαν πανέρια η γλάστρες γεμάτες χώμα μέσα στις οποίες έσπερναν και καλλιεργούσαν ειδικά για τα Αδώνεια, πολύτριχο και αλλά φυτά ταχέως αυξανόμενα, καθώς και σιτάρι, κριθάρι, μαρούλι, μάραθο και διάφορα είδη λουλουδιών που τα περιποιούντο επί 8 ημέρες, κατά κύριο λόγο η αποκλειστικά, οι γυναίκες.

Την ημέρα του «Αφανισμού» οι λατρευτές κυρίως γυναίκες με λυμμένα τα μαλλιά τους, ξυπόλητες και γυμνόστηθες, περιέφεραν με θρήνους και οδυρμούς τα ομοιώματα του Θεού και τους «Κήπους» στους δρόμους των πόλεων και κατόπιν τα οδηγούσαν στη θάλασσα (ή σε πηγές και ποτάμια σε άλλες πόλεις), τα έριχναν στα νερά και παρακαλούσαν να επιστρέψει ο Θεός από τον κάτω κόσμο.

Στα «Αδώνεια» προσφερόταν ως θυμίαμα μύρα, ενώ ψάλλονταν και ειδικά άσματα, τα λεγόμενα «Αδωνίδια», από τα οποία έχει διασωθεί ένα πολύ αξιόλογο δείγμα. Πρόκειται για τον «Επιτάφιον Αδώνιδος» του Βίωνος. Σε κάποια από τα ανά τόπους «Αδώνεια» γίνονταν και μυήσεις σε Μυστήρια του Θεού (Ο Λουκιανός διασώζει ότι οι μύστες θυσίαζαν πρόβατο και έπαιρναν μετάληψη).

epanellinismos.com

ΠΗΓΗ: Αδώνεια:Το Πάσχα των Αρχαίων Ελλήνων http://thesecretrealtruth.blogspot.com/2012/04/blog-post_1017.html#ixzz1rvrRQyRL

Ανω Σκαφιδωτή Πρεβέζης

Χωριό της Ηπείρου που εδράζεται σε μια μικρή κοιλάδα ανάμεσα στις απολήξεις των οροσειρών των ορέων της Παραμυθιάς και του Σουλίου, μεταξύ των βουνοκορυφών Τούρλα 1081 μέτρα και Λαγού Ποδάρι 1091 μέτρα. Στά όρια των Νομών Πρέβεζας, Θεσπρωτίας και Ιωαννίνων.
Το αρχικό όνομα ήταν Άνω Κορύτιανη και από 14/08/1919 αποτελούσε έδρα της κοινότητας Κορύτιανης μαζί με τους οικισμούς Κάτω Κορύτιανη και Αγόρανα .
Στις 19/10/1926 η έδρα της Κοινότητας Κορύτιανης, μεταφέρθηκε στον οικισμό Αγόρανα.
Την 02/05/1927 οι οικισμοί μετονομάστηκαν σε Άνω Σκαφιδωτή, Κάτω Σκαφιδωτή και Τρίκαστρο ενώ η κοινότητα μετονομάστηκε από Κορύτιανης σε Σκαφιδωτής, παραμένοντας με την ονομασία αυτή μέχρι την 14/05/1928 οπότε μετονομάστηκε σε κοινότητα Τρικάστρου.
Με την εφαρμογή του Καποδίστρια, 04/12/1997, αποτελούσε Δημοτικό Διαμέρισμα του Δήμου Φαναρίου, Νομού Πρεβέζης, σε απόσταση 12 χιλιομέτρων από την έδρα του Δήμου το Καναλάκι.
Από 1ης Ιανουαρίου 2011 , με την εφαρμογή του " Καλλικράτη" αποτελεί " Τοπική Κοινότητα Άνω Σκαφιδωτής" του νέου Δήμου Πάργας που έχει έδρα το Καναλλάκι.

ΟΡΙΑ

Το χωριό και η έκτασή του συνορεύει:
Ανατολικά με χωριό Τρίκαστρο, Δυτικά με τα χωριά Βουβοπόταμο, Κλεισούρα και Μουζακέικα, Βόρεια με το χωριό Τσεκούρι και τα βοσκοτόπια Βορίλα του Σουλίου, Νότια με την γειτονική Κάτω Σκαφιδωτή και μικρό μέρος με την Άνω Ράχη.

ΟΔΙΚΗ ΠΡΟΣΒΑΣΗ

Το χωριό συνδέεται με την έδρα του Δήμου το Καναλάκι και την Κάτω Σκαφιδωτή, με κοινοτικό δρόμο ασφαλτοστρωμένο μέχρι την Εκκλησία του Χωριού , ο οποίος συνεχίζει χωμάτινος μέχρι το χωριό Τσεκούρι και στη συνέχεια με άσφαλτο μέχρι τη γέφυρα Ποταμού Αχέροντα. Συνδέεται επίσης με χωμάτινο δρόμο με το Τρίκαστρο , τον οδικό άξονα Λούρος-Λάκα Σούλι , την Άνω Ράχη και με δασικό δρόμο με την Κορυφούλα.

ΙΣΤΟΡΙΑ

Η παράδοση αναφέρει ότι το χωριό πρωτοκατοικήθηκε την περίοδο του Αλή Πασά, από οικογένειες οι οποίες προήρχοντο κυρίως από τα Κατσανοχώρια των Ιωαννίνων και άλλες χριστιανικές περιοχές, που ήθελαν να αποφύγουν την καταπίεση και τον εξισλαμισμό των Τούρκων και βρήκαν καταφύγιο δίπλα από το Σούλι. Σιγά – σιγά συγκεντρώθηκαν περί τις 6-8 συγγενικές οικογένειες (φάρες) που έφεραν τα επίθετα: Βάσης, Βλάχος, Ζαμπίθας, Κολιοφώτης, Σουλάκης , Τριάντης, Φαρμάκης, έχτισαν τα σπίτια τους,περίπου 40-45,κοντά στα ριζώματα των βουνών,γιά εύκολη διαφυγή και αραιά το ένα από το άλλο . Ξεχέρσωσαν τους λόγγους , καλλιέργησαν τη γη και ανέπτυξαν την κτηνοτροφία,εξασφαλίζοντας μιά αυτάρκη λιτή και ελεύθερη ζωή .

Η εκδοχή αυτή ενισχύεται από το γεγονός ότι όλες οι οικογένειες του χωριού δεν γνώριζαν ή μιλούσαν άλλη γλώσσα πλην της Ελληνικής.

Οι αγώνες των κατοίκων για την επιβίωση ήταν συνεχείς αλλά και για την πατρίδα και τη λευτεριά μεγάλη ήταν προσφορά τους. Στον απελευθερωτικό αγώνα του 1912 με τον οπλαρχηγού Δημήτρη Τριάντη 45 άντρες από την ΄Ανω Κορύτιανη , με τον Καπετάν Θύμιο Πεπόνη από τη Ζερμή και με άλλους πολεμιστές από τα γύρω χωριά , κράτησαν τους Τουρκαλβανούς και Τσάμηδες πέραν του Αχέροντα ποταμού «πολεμώντας ως ηρωικοί Σουλιώτες» , όπως τους αναφέρει ο Στρατηγός Δημήτρης Μπότσαρης.

Κατά τη διάρκεια της κατοχής 1940-1944 το χωριό πρωτοστάτησε στην Εθνική Αντίσταση και βοήθησε πολλαπλώς, για μεγάλο χρονικό διάστημα ήταν έδρα του ΕΔΕΣ και δύναμης Άγγλων και Νεοζηλανδών. Ήταν ο ενδιάμεσος σταθμός ανεφοδιασμού των Δυνάμεων Εθνικής Αντίστασης μεταξύ Σπλάντζας και Δερβίζιανων.

Λόγω της βοήθειας και συμμετοχής τους στην Εθνική Αντίσταση, οι κάτοικοι υπέφεραν πολλά από τις συνεχείς επιδρομές των Γερμανών με τους Τσάμηδες. Σε μια από αυτές τις επιδρομές ξεκληρίστηκε η οικογένεια του Δημήτρη Ν.Κολιοφώτη ( Μάνα Κατερίνα, νύφη Αμαλία, εγκυο 9 μηνών και το παιδίτης Παναγιώτη 2 ετών) μέσα στο σπίτι και πυροβολήθηκαν από μακριά και σκοτώθηκαν ο Γεώργιος Μάρκου (Γιόρ κίτσιος) και ο Σωτήρης Φ.Κολιοφώτης, στην προσπάθειά τους να κρυφτούν στο βουνό μαζί με τους άλλους συγχωριανούς. Ο γέροντας Μάρκος Αθ. Τριάντης βρέθηκε στην καλύβα του και ξυλοκοπήθηκε αγρίως, επί δύωρο, για να μαρτυρήσει που κρύβονταν τα παιδιά του και οι λοιποί άντρες του χωριού, με αποτέλεσμα να αποβιώσει απο αιμοραγία μετά από 2 μέρες. Τα σπίτια του χωριού πυρπολήθηκαν μηδέ του Σχολείου εξαιρουμένου καθώς και οι στάνες και τα μαντριά που βρέθηκαν στην πορεία τους.

Για μια ακόμα φορά οι κάτοικοι κατά τον εμφύλιο πόλεμο ταλαιπωρήθηκαν πάρα πολύ από τις συνεχείς μάχες στα γύρω βουνά με αποτέλεσμα να κατεβαίνουν για μεγάλα χρονικά διαστήματα στο Φανάρι –Πάργα –Πρέβεζα. Βαρύς ήταν ο φόρος αίματος στη κατοχή και τον εμφύλιο , έπεσαν στο καθήκον οι Υπολοχαγός Θωμάς Τριάντης (η Πατρίδα τον τίμησε δίδοντας το όνομα του στο Στρατόπεδα Φιλιατών) , ο Λοχίας Αναστάσιος Κολιοφώτης και ο Δημήτρης Φαρμάκης.

Μετά τον εμφύλιο, το 1949, οι κάτοικοι επέστρεψαν στο χωριό και άρχισαν να φτιάχνουν τα σπίτια τους και να επιδιορθώνουν όσα δεν είχαν ολοσχερώς καταστραφεί. Άρχισε να λειτουργεί το Σχολείο από το 1950 στην εκκλησία του χωριού και ανεγέρθη το σημερινό σχολείο με τη βοήθεια του Κράτους, με εισφορές και προσωπική εργασία των κατοίκων του χωριού (όλα τα υλικά μεταφέρθηκαν στους ώμους ή με τα ζώα , από το Καναλάκι , γιατί δεν υπήρχε δρόμος).

Οι καιροί δύσκολοι, οι ανάγκες μεγάλες , βοήθεια από πουθενά. Η μετανάστευση έδωσε μια λύση και από το 1955 άρχισαν τα πρώτα παιδιά να πηγαίνουν για γράμματα . Όλοι τους διακρίθηκαν σε όποιο τομέα και αν διάλεξαν, σημειώνουμε μόνο δύο περιπτώσεις: η αναστύλωση των Καρυάτιδων στον Ιερό Βράχο της Ακρόπολις έγινε από τα χέρια του, Κορυτιανιώτη Γλύπτη, Στέλιου Τριάντη και η Ολυμπιονίκης Τασούλα Κελεσίδου έχει μητέρα Κορυτιανιώτισα

Ο τελευταίος φόρος αίματος για την πατρίδα είναι του συγχωριανού μας Βασίλη Αντ. Τριάντη που περιλαμβάνεται στους αγνοούμενους , ακόμα , Έλληνες μαχητές στην Κύπρο το 1974.

Το 1968 ήρθε το φως και το 1970 ακούστηκε το βουητό από το "θηρίο", άνοιξε ο δρόμος ήρθαν τα ΙΧ αυτοκίνητα, όχι ακόμα το λεωφορείο. Πριν λίγα χρόνια και μετά από μεγάλους αγώνες του Εκπολιτιστικού Συλλόγου και την συμπαράσταση όλων των κατοίκων, ήρθε και το νερό και άλλαξε η ζωή.Το χωριό όμως ερημώνει σιγά - σιγά ,οι νέοι φεύγουν γιά καλύτερη τύχη και απόμειναν μόνο οι γεροντότεροι περιμένοντας τις γιορτές και το καλοκαίρι να τους επισκεφτούν τα παιδιά και τα εγγόνια τους.

Το Σχολείο λειτουργεί πλέον σαν Πολιτιστικό Κέντρο και αντί για παιδικές φωνές ακούγονται πάλι οι φωνές μας, των γεροντότερων που μιλάμε για τα παλιά και αναπολούμε τα περασμένα, στις διάφορες κοινωνικές και πολιτιστικές συναντήσεις.

Η Σκαφιδωτή μπορεί να ξαναζωντανέψει αρκεί να το πιστέψουμε όλοι εμείς που την γνωρίσαμε και την αγαπήσαμε, και να προβάλλουμε τις ομορφιές της και τα πλεονεκτήματα της γεωγραφικής της θέσης.Χρειάζεται όμως προσπάθεια και ενεργό συμμετοχή όλων μας.Από το βήμα αυτό ξεκινάμε μιά προσπάθεια , ζητάμε τη βοήθεια όλων.
Προτάσεις- επικοινωνία στο email: anoskafidoti@gmail.com γιατί ένας κούκος δεν φέρνει την Άνοιξη.

Σχολή ναυαγοσωστικής στην Πρέβεζα

Ο Ναυτικός Όμιλος Πρέβεζας σε συνεργασία με τον Ναυαγοσωστικό Όμιλο Κέρκυρας διοργανώνει στην Πρέβεζα Σχολή Ναυαγοσωστικής.

Οι οδηγίες της Ε.Ο.Κ. (76/160ΔΓΧΙ) και το νομοσχέδιο (ΦΕΚ τεύχος Α/Αρ.18/7.2.2000 Π.Δ 23), καθόρισαν απαραίτητη την ύπαρξη επαγγελματιών ναυαγοσώστων σε όλες τις λουτρικές εγκαταστάσεις δημιουργώντας έτσι τις προϋποθέσεις για την πλήρωση 4000 θέσεων εργασίας πανελληνίως.

Ο νομός Πρέβεζας με τον μεγάλο αριθμό των πανέμορφων ακτών της καταλαμβάνει ένα σεβαστό μερίδιο των εν λόγω εργασιακών θέσεων.

Η σχολή δίνει την δυνατότητα στους εκπαιδευόμενους να αποκτήσουν μια σειρά από πτυχία ναυαγοσωστικών ικανοτήτων:

1. ΠΤΥΧΙΟ ΒΟΗΘΟΥ ΝΑΥΑΓΟΣΩΣΤΗ

2. ΠΤΥΧΙΟ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΑ ΝΑΥΑΓΟΣΩΣΤΗ Προετοιμασία για απόκτηση άδειας εξασκήσεως επαγγέλματος από τις Λιμενικές Αρχές.

3. ΠΤΥΧΙΟ ΧΕΙΡΙΣΤΗ ΤΑΧΥΠΛΟΟΥ σε συνεργασία με τις Λιμενικές Αρχές Πρέβεζας.

Πληροφορίες: 6976533042

2682060411

Email: apostkatsanakis@yahoo.gr Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από κακόβουλη χρήση. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε την Javascript για να τη δείτε.

Κατσανάκης Απόστολος Κ.Φ.Αγωγής

Η αρχαϊκή Ελληνική κοινωνία (1100 – 750 π.Χ.)

Από το τέλος του ελληνικού μεσαίωνα γύρω στα 750 π.Χ., ο ελληνικός πολιτισμός άρχισε να αναπτύσσεται με πολύ γοργό ρυθμό. Ουδείς άλλος πολιτισμός κατόρθωσε να παρουσιάσει παρόμοια επιτεύγματα με τον ελληνικό στους επόμενους αιώνες. Ο κυριότερος θεσμός, στον οποίο οφείλονταν τα εξαιρετικά επιτεύγματα των Ελλήνων, ήταν η πόλη – κράτος (η πόλις).

Οι αρχαίοι Έλληνες έλεγαν ότι η ζωή έξω από την πόλη ήταν ημιβάρβαρη διότι έλειπε η συγκεντρωτική και συντονισμένη πολιτική ζωή, που ήταν απαραίτητη για μια ευτυχισμένη και ορθολογική ύπαρξη όπως αυτή των Ελλήνων. Η πολυτιμότερη συμβολή της πόλης – κράτους στο πολιτισμό ήταν η δημοκρατική διακυβέρνηση την οποία οι Έλληνες είχαν εφαρμόσει σε αμέτρητες παραλλαγές και εξασφάλιζε στους πολίτες ελευθερία και αυτοκυβέρνηση σε σημαντικό βαθμό.

Η προέλευση της πόλης – κράτους χρονολογείται από την εποχή του χαλκού, όταν η αστική εγκατάσταση υπήρξε ο πλέον παραδεκτός τρόπος ζωής. Οι νέοι άποικοι ήσαν οργανωμένοι σε γένη και τα μέλη τους απέδιδαν την κοινή τους καταγωγή σε κάποιον ήρωα ή θεό. Η πρώτη απαραίτητη ενέργεια ήταν η κατασκευή οχυρωμένου καταφυγίου, του ασύλου, όπου μπορούσε να καταφύγει ο λαός με τα κοπάδια του και τα υπάρχοντά του σε περίπτωση κινδύνου και χρησίμευε επίσης ως τόπος θυσιών προς τους θεούς, καθώς και χώρος ανταλλαγής εμπορευμάτων.

Το πρώτο οίκημα που κατασκευαζόταν ήταν του βασιλιά, (καθότι ο βασιλιάς ήταν απαραίτητος, ως αρχηγός του λαού στον πόλεμο, ή για να διευθύνει τις θυσίες) και συνήθως κτιζόταν στην κορυφή κάποιου χαμηλού λόφου προκειμένου να έχει πλήρη εποπτεία του βασιλείου.

Οι κάτοικοι των πόλεων είχαν την πεποίθηση ότι κατάγονταν από έναν κοινό πρόγονο. Κάθε πολίτης ήταν μέλος μιας αδελφότητας ή φατρίας οι οποίοι στέκονταν ο ένας δίπλα στον άλλον στο πεδίο της μάχης. Αρκετές φατρίες αποτελούσαν μία φυλή, που είχε ως βάση την οικογένεια, την κοινή καταγωγή και την κοινή λατρεία. Αυτό υπήρξε ταυτόχρονα το μεγάλο πλεονέκτημα αλλά και μεγάλο μειονέκτημα της πόλης – κράτους.

Δημιουργήθηκε μια κατάσταση η οποία ήταν αμφιλεγόμενη καθότι αφενός δημιουργούσε στενές οικογενειακές σχέσεις και φαινόμενα ανταγωνισμού μεταξύ των μελών, ενώ αφετέρου απέκλειε κατά κάποιο τρόπο τη συμμετοχή άλλων ανθρώπων. Έτσι οι στενές σχέσεις, η εντατική προσπάθεια και οι ίδιες ευκαιρίες για όλους ήταν προνόμια πολύ σπάνια και ανήκαν μόνο σε όσους είχαν γεννηθεί σε έναν κλειστό κύκλο προνομιούχων.

Η καταγωγή ήταν το απαραίτητο στοιχείο για να αποκτήσει κάποιος την ιδιότητα του πολίτη, διότι μόνο έτσι μπορούσε να συμμετάσχει στις απαραίτητες θρησκευτικές τελετές, γεγονός το οποίο αποτελούσε μειονέκτημα του συστήματος καθότι απέτρεπε την ευρύτερη συμμετοχή πολιτών. Σε κάθε περίπτωση όμως ο θεσμός της πόλης – κράτους προσέφερε αμέτρητες ευκαιρίες στα πεδία της λογοτεχνίας, της τέχνης και της φιλοσοφίας οι οποίες αναπτύχθηκαν ραγδαία διότι δεν υπήρξαν αποκλειστικά προνόμια της ολιγαρχίας.

Ωστόσο οι πόλεις – κράτη αναπτύχθηκαν σημαντικά κάτω από αριστοκρατικά καθεστώτα. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι υπήρχε ένα “φεουδαρχικό” σύστημα όπου η εξουσία κληρονομούνταν και εξαρτιόταν από την αριστοκρατική καταγωγή. Σε όλη τη διάρκεια του ελληνικού μεσαίωνα οι ευγενείς ασκούσαν πιέσεις στο θεσμό της βασιλείας και περίπου τον 8ο π.Χ. αιώνα είχαν καταφέρει να παραγκωνίσουν οι ίδιοι το αξίωμα του βασιλιά. Ο θεσμός του βασιλιά μετατράπηκε σε αιρετό αξίωμα και διαμορφώθηκε σε ένα συνηθισμένο θρησκευτικό ή δικαστικό αξίωμα. Τον 7ο-6ο αιώνα άτομα που δεν είχαν κανέναν κληρονομικό τίτλο κατάφεραν να καταλάβουν την εξουσία μέσα από στάσεις και να εγκαθιδρύσουν μια αποκλειστική προσωπική εξουσία, η οποία δεν οργανώνονταν και δεν ασκούνταν μέσω μιας υποτακτικής ιεραρχίας αλλά διατάσσονταν απευθείας τους υποτελείς τους. Πρόκειται για τους Τυράννους οι οποίοι μέχρι το μισό του 6ου αιώνα είχαν ανατραπεί.

Δημιουργήθηκαν και άλλα αξιώματα ώσπου τελικά η πόλη έγινε ένας πολύπλοκος οργανισμός. Αργότερα η συνέλευση των πολιτών έχασε τη σημασία που είχε και με την πάροδο των ετών τα αριστοκρατικά καθεστώτα κατέπεσαν από τα λάθη τους. Εντούτοις η συμβολή τους στην ανάπτυξη της Ελλάδας ήταν μεγάλη με σημαντικότερη τη κωδικοποίηση των νόμων.

Ο πληθυσμός ήταν μικρός και η εξουσία σε γενικές γραμμές ήταν συλλογική και πολύ συχνά δεν ήταν παρά μια επέκταση της οικογενειακής ή θρησκευτικής εξουσίας. Επίσης όταν μιλάμε για την πόλη – κράτος λέμε ότι η εξουσία βρίσκεται “στο κέντρο”, στο κέντρο της πόλης και στο κέντρο του πληθυσμού. Το πιο γνωστό παράδειγμα είναι η Αθήνα, η οποία είχε συγκεκριμένα σύνορα, έναν πληθυσμό καθορισμένο με σαφήνεια από τον νόμο και όπου όλες οι αποφάσεις βρίσκονται στα χέρια των συνελεύσεων. Η μεγάλη συνέλευση του λαού, που θεωρητικά ήταν η μόνη κυρίαρχη, ήταν η Εκκλησία του Δήμου, η οποία συνέρχονταν στην Αγορά, δηλαδή στην κεντρική πλατεία. Στην συνέχεια υπήρχαν ειδικές συνελεύσεις όπως το Συμβούλιο, η Βουλή και τα δικαστήρια. Οι δικαστές, εκλεγμένοι με ψήφο ή με κλήρο, επέβλεπαν την εφαρμογή των αποφάσεων.

Θα σταθούμε εδώ στο γεγονός ότι εγκαθίσταται ένα νέο σύστημα πολιτικής οργάνωσης και εξουσίας στην ιστορία της Ελλάδας, αυτό της αρχαϊκής πόλης, από την οποία ετυμολογικά προκύπτει και η λέξη πολιτικός -ή -ό, ως επίθετο που σχετίζεται με μια δομημένη κοινωνία και προσδιορίζει ότι είναι σχετικό με την οργάνωση της εξουσίας σε αυτήν. Δηλαδή την εποχή αυτή εμφανίζεται μια θεωρητική σκέψη σχετικά με την πολιτική η οποία επικεντρώνεται κυρίως στις μορφές διακυβέρνησης και στις βάσεις της πολιτικής εξουσίας.

Σημειώνουμε ότι οι πρώτες δομές της αρχαϊκής ελληνικής κοινωνίας οφείλονταν στους ιερούς δεσμούς με τους οποίους συνδέονταν τα μέλη της, τους ιερούς κοινούς προγόνους τους…

Επισημαίνεται το γεγονός ότι η Αθήνα, ως υπόδειγμα πόλεως της αρχαϊκής εποχής, ήταν άριστα οχυρωμένη με την κεντρική πλατεία της να αποτελεί το κέντρο της πολιτικής και κοινωνικο-οικονομικής ζωής των πολιτών της, σε αντίθεση με την σημερινή Αθήνα που θυμίζει πόλη ανοχύρωτη με το κέντρο της γεμάτο μετανάστες όπου η εγκληματικότητα και η κρατική εγκατάλειψη όχι μόνο έχει απομακρύνει τους πολίτες από κάθε κοινωνική και οικονομική μορφή ζωής αλλά ούτε να περπατήσει πλέον δεν τολμά ο σύγχρονος Αθηναίος…

Πηγή: 1. Bostford & Robinson, Αρχαία Ελληνική Ιστορία, Αθήνα, 1979.
2.Η. Κουσκουβέλη, Εισαγωγή στην Πολιτική Επιστήμη και τη θεωρία της πολιτικής, Αθήνα, 1997.

Χείλων

Το δέλτα του Αχέροντα

Το προστατευόμενο δέλτα του ποταμού Αχέροντα απειλείται άμεσα.

Αιτία είναι η καταστροφή του από μεγάλης κλίμακας αρδευτικά και αποστραγγιστικά έργα των βαθυπέδων Αμμουδιάς και Βαλανιδοράχης Δήμου Πάργας. Τα έργα συνοδεύονται και από αναδασμό γης. Εκεί λοιπόν όχι μόνο η καλλιεργήσιμη γη επεκτείνεται σε βάρος του φυσικού υγρότοπου και ο υγρότοπος αποστραγγίζεται με μια διαχρονική σειρά στοχευμένων και αδρά χρηματοδοτούμενων παρεμβάσεων (λ.χ. αποστραγγιστική σήραγγα), αλλά και η μορφή του αγροτικού τοπίου αλλάζει ριζικά και μόνιμα.

Ο τουριστικός προσανατολισμός της παραλιακής αυτής ζώνης είναι προφανής και όχι απαραίτητα κακός για το περιβάλλον. Κακή είναι η βάρβαρη, ανεπαρκώς σχεδιασμένη, πλέον παρωχημένη, με μελέτες 15ετίας, επίμονη προσπάθεια κυριαρχίας επί της φύσης και ανατροπής των υδρογεωλογικών, υδρολογικών, εδαφολογικών, βιολογικών, αλλά και αισθητικών δεδομένων μιας κατά τα άλλα “προστατευόμενης” περιοχής. Εναλλακτικά, ο υγρότοπος θα προστατευόταν και θα εντασσόταν αρμονικά στο σχεδιασμό της περιοχής, αποτελώντας αστείρευτη πηγή ευκαιριών (πολιτισμός, γεωργία-κτηνοτροφία, τουρισμός, έρευνα κ.λπ.).

Όταν τα έργα σχεδιάστηκαν, ζούσαμε με το όπιο της “ισχυρής Ελλάδας”, του χρηματιστηρίου, της μεζονέτας και των ολυμπιακών αγώνων που σάρωσαν το αττικό και όχι μόνο περιβάλλον. Σήμερα τα δεδομένα και η συλλογική εμπειρία της κοινωνίας άλλαξαν. Όμως η καταστροφή έχει ξεκινήσει και δεν πρόκειται να σταματήσει εκεί. Είναι ανησυχητικό πως υπάρχουν τουλάχιστον οι κοινωνικές προϋποθέσεις (οι πολιτικές συνήθως υπάρχουν, όταν πρόκειται για τέτοια εγχειρήματα) για μελλοντικές, περαιτέρω αλλαγές στη χρήση γης (οικοπεδοποίηση).

Πρόκειται για περιοχή που έχει ενταχθεί στο δίκτυο Natura 2000 (Τόπος Κοινοτικής Σημασίας με κωδικό GR2140001), Ζώνη Ειδικής Προστασίας και Περιοχή Προστασίας της Φύσης με Περιφερειακές Ζώνες, βάσει σχετικής ΚΥΑ. Επίσης, μέρος της έχει χαρακτηριστεί ως Καταφύγιο Άγριας Ζωής. Την ευθύνη της περιοχής έχει ο αντίστοιχος φορέας διαχείρισης, ο οποίος όμως ξεκίνησε να λειτουργεί μετά την έγκριση των έργων.

Πρόσφατα, με κοινό δελτίο τύπου οι Ελληνική Εταιρία Προστασίας της Φύσης, Ελληνική Εταιρία Περιβάλλοντος και Πολιτισμού, Ελληνική Ορνιθολογική Εταιρία, Καλλιστώ, Δίκτυο Μεσόγειος SOS, Αρχέλων και MOm ανέδειξαν πανελλαδικά το ζήτημα.

Περιβαλλοντική Εταιρεία Πρέβεζας

ΦΑΣΚΟΜΗΛΟ

Aφήστε με να σας μιλήσω για ένα κρυφό μου πάθος, αυτό για το φασκόμηλο, τον μικρό εκείνο θάμνο με τα κάπως τραχιά στην αφή φύλλα και το ντελικάτο άρωμα. Το ξέρω ότι το γνωρίζετε, το ξέρω. Σαν αφέψημα, σίγουρα. Σαν αρωματικό για τη κουζίνα, όμως ; Αφήστε με, λοιπόν, να σας πω δυό λόγια γι’ αυτήν.

Ανακάλυψα τη γεύση του μάλλον τυχαία, τσιμπώντας (!!!) από το πιάτο ενός φίλου, ένα βράδυ σε ένα φιλικό δείπνο μεταξύ συναδέλφων. Χρόνια πριν. Και το ξέχασα. Το ξαναθυμήθηκα μετά από πολύ καιρό όταν, και πάλι σε ένα φιλικό δείπνο, τρύπωσα στη κουζίνα την ώρα που η οικοδέσποινα προσέθετε φυλλαράκια φασκόμηλου σε ένα τηγάνι όπου κόχλαζε –σχεδόν έτοιμη– μία σάλτσα ντομάτας. Από τότε αναπτύχθηκε μεταξύ μας μία σχέση ιδιαίτερη, στην οποία ευτυχώς δεν αντέδρασε ούτε... η γυναίκα μου. Το αντίθετο, μάλιστα. Έχει συμπεριλάβει το φασκόμηλο στα αρωματικά που χρησιμοποιεί στα διάφορα πιάτα της. Τι άλλο θα μπορούσε να κάνει άλλωστε; Όταν φας μια φορά το κουνελάκι με το φασκόμηλο να προσθέτει το άρωμά του σε αυτό του σκόρδου, δεν υπάρχει επιστροφή. Και μία καλοδεμένη σάλτσα ντομάτας όπου έχουν προστεθεί στο τελευταίο στάδιο και λίγα φυλλαράκια αυτού του μικρού θάμνου είναι, από μόνη της, μία νοστιμότατη εμπειρία.

Φορές-φορές πειραματίζεται, σε πιάτα μάλιστα εντελώς ανόμοια μεταξύ τους. Από ψητά (η ιδανική εφαρμογή) και σάλτσες ζυμαρικών, μέχρι ψάρια και φαίνεται ότι η απαλή γεύση του φασκόμηλου δένει με όλα τα πιάτα. Ακόμη και με τις σούπες.

Γνωστό για τις θεραπευτικές του ιδιότητες, το φασκόμηλο είναι ένας θάμνος πολύ διαδεδομένος σε όλη τη λεκάνη της Μεσογείου.

Από τα χρόνια των αρχαίων αιγυπτίων (που το χρησιμοποιούσαν σαν ένα από τα υλικά της μουμιοποίησης των νεκρών τους) μέχρι και τον μεσαίωνα, ο άνθρωπος το χρησιμοποιούσε για την αποτελεσματικότητά του ως αντισηπτικό αλλά και τις χωνευτικές και ηρεμιστικές του ιδιότητες. Σε όλες, μάλιστα, τις λατινογενείς γλώσσες έχει ονόματα που παραπέμπουν στις λατινικές λέξεις salus και salvus (υγιεινό και ασφαλές, αντίστοιχα), ακριβώς για αυτές τους τις ιδιότητες και τη χρήση που του έκαναν (αγγλικά: sage, γαλλικά: herbe sacree, ιταλικά και ισπανικά: salvia, γερμανικά: salbei.

Τα φύλλα του φασκόμηλου είναι πλούσιες σε ασβέστιο, κάλιο και βιταμίνη Α.

Συντήρηση

Όπως τα περισσότερα από τα αρωματικά φυτά έτσι και το φασκόμηλο χάνει μεγάλο μέρος από το άρωμά του αν διατηρηθεί αποξηραμένο. Ίσως είναι καλύτερα αν διατηρήσουμε τα φύλλα σε γυάλινα βαζάκια με ερμητικό κλείσιμο και σε μέρος στεγνό και δροσερό.

Χρήσεις στη κουζίνα

Τα φυλλαράκια, λοιπόν, του φασκόμηλου χρησιμοποιούνται φρέσκα ή αποξηραμένα για να δώσουν άρωμα σε πολλά πιάτα, τόσο με κρέας όσο και με ψάρι, ψητά ή μαγειρευτά. Δοκιμάστε τα ακόμα για να αρωματίσετε πατάτες, εξαιρετικές. Ή και το ξύδι. Ναι, το ξύδι. Αποκτά μία ξεχωριστή γεύση και είναι ιδανικό για μαρινάρισμα κρεάτων. Ελαφρά τσιγαρισμένα μέσα σε λιωμένο βούτυρο, φτιάχνουν ένα εξαιρετικό γαρνίρισμα για γεμιστά ζυμαρικά (για παράδειγμα tortellini). Το φασκόμηλο έχει την ιδιότητα να κάνει πιο εύπεπτα τα πολύ λιπαρά κρέατα. Αποφύγετε, όμως, να το ανακατεύετε με άλλα αρωματικά και καρυκεύματα γιατί έχει την τάση να τους ακυρώνει τη γεύση και το άρωμα.

ΠΡΟΣΟΧΗ : Αντενδείκνυται κατά τη διάρκεια της κύησης, του θηλασμού (μειώνει την παραγωγή γάλακτος), σε υπερτασικούς και σε άτομα με νεφρική ανεπάρκεια. Περιέχει και μία κετόνη που θα μπορούσε να αποδειχθεί τοξική σε μεγάλες δόσεις. Αυτό εξηγεί γιατί τα φύλλα του φυτού χρησιμοποιούνται σαν αρωματικό, ποτέ όμως σαν σαλάτα (που θα απαιτούσε πολύ μεγαλύτερες μεγαλύτερες ποσότητες).

Κι’ ακόμη:

Για τους αρχαίους ρωμαίους το φασκόμηλο θεωρείτο φυτό ιερό και ήταν σύμβολο της ζωής. Για το λόγο αυτό και η συλλογή του γινόταν ακολουθώντας ένα πολύ συγκεκριμένο και σύνθετο τελετουργικό. Έπρεπε το άτομο που αναλάμβανε να μαζέψει τη salvia να φορά ένα λευκό χιτώνα και να ήταν χωρίς σανδάλια και με καθαρά πόδια. Να αποφεύγει, δε, κατά τη συλλογή να χρησιμοποιεί σιδερένια αντικείμενα. Εγώ ευτυχώς το βρίσκω, απλά, στο τρίτο ράφι του σουπερμάρκετ της γειτονιάς.

Αλλά το φασκόμηλο οφείλει ένα μεγάλο μέρος της φήμης του στο γεγονός ότι συνδέεται με τη Μαρία Παρθένο και στη πίστη ότι αυτή μπορεί να εξασφαλίσει την αιώνια ζωή. Αναφέρεται ότι κατά τη φυγή στην Αίγυπτο, Παναγία και Βρέφος βρήκαν καταφύγιο από τους στρατιώτες του Ηρώδη ακριβώς κάτω από ένα θάμνο φασκόμηλου που τους έκρυψε.

Κατά τον μεσαίωνα πίστευαν ότι είχε τη δύναμη να χαρίσει μακροζωία. Και όχι μόνο. Τον XVII αιώνα άρχισαν να παρασκευάζουν στη Γαλλία ένα βαλσαμικό ξύδι, με την περίεργη ονομασία “το ξύδι των τεσσάρων κλεφτών” που λεγόταν ότι είχε θαυματουργές ιδιότητες, έχοντας τη δυνατότητα να προστατεύει από τις μολυσματικές αρρώστιες. Το κύριο συστατικό του ήταν φύλλα φασκόμηλου, μαζί με θυμάρι, δενδρολίβανο και λεβάντα.

Υπάρχει μιά ιστορία σχετικά με τη προέλευση αυτού του ξυδιού, ποιος ξέρει εάν είναι αληθινή ή εάν “ανακαλύφθηκε” στη συνέχεια για εμπορικούς λόγους αλλά φαίνεται ότι κατά τη διάρκεια της επιδημίας πανούκλας στη Τουλούζη, το 1630, μια ομάδα κλεφτών τριγυρνούσε στη πόλη, ξαφρίζοντας τα σπίτια που είχε κτυπήσει η πανούκλα. Όταν κάποτε συνελήφθησαν, τους ρώτησαν πως γινόταν να έχουν μπει σε τόσα σπίτι που είχε ξεκληρίσει η αρρώστια και όμως να μην έχουν μολυνθεί οι ίδιοι. Αυτοί τότε αποκάλυψαν το μυστικό τους (ένα ξύδι αρωματισμένο με φασκόμηλο), με τη συμφωνία να τους δοθεί χάρη και να σώσουν τη ζωή τους.

Να σας πω τη γνώμη μου, δεν πιστεύω ότι λίγα φυλλαράκια φασκόμηλου μπορούν να κάνουν τέτοια θαύματα. Σας διαβεβαιώνω όμως ότι κανά δυό στάλες από ξύδι αρωματισμένο με φασκόμηλο μπορούν να μεταμορφώσουν ένα ριζότο με μανιτάρια ή ένα πιάτο σπιτικά ζυμαρικά (αυτά με το αυγό, που μοσχοβολούν).

Σήμερα θεωρείται ιδανικό για τους ερεθισμούς του λαιμού, στοματικά έλκη και ούλα. Χρησιμοποιείται επίσης σαν ορμονικό διεγερτικό, μειώνει την εφίδρωση και βοηθά αποτελεσματικά στο άσθμα.

Διαβάστε περισότερο: Τριλογία φασκόμηλου http://www.sintagespareas.gr/simboules/afieromata/164#ixzz1rFJwOn1a